
آری شود ولی
به خون جگر شود.
یه این سختیها هم که نه، فکر کرد. به خون جگر شود. دو دندان آسیاب کامل تکهی جگر را از هم میدریدند تا میان دهانک نفس ببلعد.
آسیابان، که نه آن قدر پیر بود که دندانش به جگر کار نکند، نه آنقدر گرسنه که به یک نفس ببلعد، دست میکوبید بر کیسههای آرد و سفیدی زیر نور تابان آفتاب چرخ میخورد.
1393-
مثل یک کیسهی آرد پرتم کرد. روی باقی آردها. حالم جا آمد. از خشکی کف دستهایش، از جای انگشتانش بر بدنم، از این هجوم کوچکی که به جانم روا داشت.
دست میزند به جان سفیدم، ذرات ریز آرد در هوا میچرخند و این یعنی غرق لذتم. لذت کیسهی آرد بودن، لذت سپردن جان خامام به آسیابان.
خودش سنگ است آسیابان. سنگ آسیاب است. من دیگر خوشه نیستم. زیر سنگ، شدم، جگر شدم. خون شدم. به خون جگر شدم. شدم آرد. در دستانش. مرا در تنور بیانداز، نان داغی بپز و بگذار گوشهی دلت.
1399-