
مادرم بود گفت باید تسلیتی بفرستیم برای روزنامه یا مادر فروغ بود؟ تو یادت هست جانم؟
در دو ماه گذشته، به سوگ نشستن دوستانم را دیدم. پدر یک دوست، مادربزرگ دوستی و امشب مادر دوست دیگرم.
محصول سن است؟ شنیدن خبر مرگ دیگران را میگویم. یعنی پا به سن و سالی گذاشتهایم که بیشتر میشنویم، خبر رنج جسمی و روحی آدمها را، خبر رفتنشان، پرکشیدنشان.
من هر قدر با کلمات در هزار و یک شبم دوستم، به هنگام تسلی دادن به زبان، الکن میشوم. دوست دارم بگویم، ببین، عزیز از دست رفتهات را نمیشناختم، ولی تماشای اندوه نگاهت، دلم را آتش میزند. اگر من در سوگ نازنینت که از دست رفته گریه کنم، چه میماند برای تو؟ اشک هم از تو بگیرم؟
ترسم که اشک در غم ما پرده در شود؟ بشود...ما را چه باک. چه باک که از ترس از دست دادن عزیزانم، حتی تصور نبودشان هم نمیکنم.
شهریار، فکر میکردم قرارمان به تاب خوردن در این کاخ است. ولی، من طاقت تماشای رنج کشیدن رفقایم را ندارم. چه تماشایشان از دل این مستطیل جادویی، چه نوشتن چند کلمه که بدان "تنها نیستی".
شاید هم نوشتن این اندوهنامه یک انتقام است. از تمام لحظاتی که در رنجت کنارت نبودم و در آغوشت نکشیدم دوست من. راه دور و دل نازک و چشمهای خیسم را ببخش.