
خیار چمبر میزدیم. واستادیم بغل از یه وانت آبیه خریدیم.
افق و سبزی و بوی همدان رو ول کن، بیا واست قصه امشب رو بگم:
به شب صد و هفتاد و یکم خوش اومدید. امشب، مثل دو شب گذشته، داستان رمانتیک مشق میکنیم، ببینیم ره به کجا میبریم.
داشتیم از ولیعصر میاومدیم پایین که گریهام گرفت. نه چون شب آخرمون بود، چون ولیعصر مثل ماه داشت میدرخشید. زدم به بازوش که، یه تیکه ماه شده نه؟ قبول داشت.
سوشی خوشمزهای خورده بودیم و سیگار کمل آبی دود میکردیم. اگه شاه بود لابد اون فالودهاش رو میذاشت زمین و میاومد با ما چسدود.
میخواستیم بندازیم تو مدرس شمال و بریم همت شرق و بعد لواسون. میدونست چقدر عاشق بوی خنکی جادهش بودم. پر پیچ، خطرناک، ویو به نورهای شهر.
میخواستم دستش رو سفت بچسبم، دیدم چه کاریه. فردا شب که دیگه نیستیم.
به جاش گفتم ولوم بده ضبط رو. داد.
شنهای سفر قشممون هنوز کف ماشین بود. گفتمش یا میخواستم بگم حیف شدا! کم بود!
نچرخید زبونم. به رنگ ماشیناش فکر کردم. یعنی اصلن به ماشیناش فکر کردم. ۲۰۶ سفید. این سومین دوست پسرم بود که ۲۰۶ سفید داشت.
یادم اومد باید برم بلیط دارم. گفتم دور بزنیم بریم میدون محسنی یه آبمیوه بزنیم بعد منو بذار خونه. گفت من رانندهت نیستما، سر غروبی قول دادی امشب میای پیشم میمونی.
راست میگفت، سر راه داروخونه میدون فاطمی واستاده بودیم.
گفتمش من یه بلیط اضافه دارم، بیا بریم.
گفت این ماشین رو باس بفروشم اول.
من شیک نسکافه گرفتم و اون معجون پسته.