
در صفحه ی سفید ویرگول نوشته هر چه دوست داری بنویس. من هم میخواهم بنویسم از قصهی موسی و شبان. از این که ما برای وصل کردن آمدیم و باقی امور که خوانندگانی که هنوز شهرزاد و هزار و یک شباش را دنبال میکنند بهتر از من بلدند قصهی موسی و شبان را و اگر هم که خاطر شریفتان نیست لحظهای قصه را نگه میدارم بروید گوگل کنید.
هفت هشت سال پیش تصمیم گرفتم که شبها، با دوست ورزشکارم بروم بدوم و رژیم سلامت بگیرم. شب دوم بود که از عادات غذاییمان حرف میزدیم که با تعجب پرسید پنیر فتا؟ واقعن پنیر میریزی روی سالادت و فکر میکنی این رژیم است؟ القصه که این دومین و آخرین شبی بود که با هم دویدیم و من هم برگشتم به روال سابق سالاد نخوردن و ورزش نکردن.
در زندگی هم فکر کنم همین الگو تکرار میشود فقط نقش عوض میکنیم. چرا اینجوری آشپزی میکنی؟ چرا وبلاگت را سر ساعت مشخص آپلود نمیکنی؟ چرا به خدا اعتقاد نداری؟ چرا برای خودت آستین بالا نمیزنی و هزار و یک سوال با ربط و بی ربط دیگر.
تلاش کردهام و میکنم مرزم را نگه دارم و شنیدههایم از آدمها را از فیلتر بگذرانم و بعد تصمیم بگیرم با خودم چه کنم و کدام ادویه را در خورشتم بریزم.
این هم مثل باقی امور و عادات انگیزه میخواهد و برنامهریزی و اعتماد به خویش.
من هم مثل هر کس دیگری پر از تردیدم. میدانی شهریار؟ حتی به صدا کردنت هم تردید کردم. من وقتی میترسم وقتی به همه چیز شک می کنم دوست دارم ببُرم. همه را با یک قیچی بزرگ تمام بندها را هر چه مرا وصل میکند به جهان باقی و صداها.
اشتباه مرا نخوان که با شنیدن نقطه نظر مخالف مشکلی دارم یا بلد نیستم نقد بپذیرم.
حقیقتش در ۲۰۲۰ (که در این پست استثنائن ۲۰۲۰ کوفتی صدایش میکنم) انرژی زیادی گذاشتم برای بقا. مثل هر کدامتان. هر کداممان. جنگهای درونی بسیاری را پیروز شدم و از خیلیهایش هم با پرچم پاره و لشگر زخمی برگشتم.
میدانم چه نمیخواهم. این قدمی است به جلو.
برویم سراغ قصهی فسقلی امشب که امیدوارم تلخی این دیباچهی خشم آلود را بگیرد:
شمعها می سوزند. بویشان را نمیفهمم. از بیرون صدای دو مرد جوان میآید که در خیابان روبرویی ماریجوانا میکشند و سرفه میکنند. دو انگشتر گم کردهام. انگشترهایی که رفیق نازنینم بهم داده و تمام زندگیم را گشتم و پیدایشان نکردم که نکردم. هفته پیش خواب دیدم پیدا شدند و به صبح سپیده دوباره من ماندم و حسرتشان.
شمعها میسوزند. بویشان را نمیفهمم. صورتم بوی اشک میدهد. از بیرون صدای فریاد دو مرد جوان میآید که تیم محبوبشان گل زده است و میخندند. دو دست گم کردهام. دو دست مهربان. دستهایی که گرما میدادند و امنیت. خواب دیدم که برای دوستی، غذا کنار میگذارم و دو تکه ماهی میپزم. در خواب، او صاحب دستهای مهربان و قهرمان من بود. بیدار شدم قرص نان نبود و ماهی و شراب و دستها هم. دستان دوست دور است و اگر هم دور نبود، امن من نبود.
شمعها میسوزند. بویشان را نمیفهمم. از بیرون صدا نمیآید. من هیچ گم نکردهام به جز من. میخوابم که بازیابم. انگشترها، قرص نان و ماهی و آن دستهای گرم و پهناور.
در خواب شمعی نیست.
چراغی نیست.
نوری نیست.
من میتوانم بیابم. من را.