
نداریم آقا جان، نداریم.
ترسناکتر از بازنویسی فیلمنامه نداریم. همینطوری زایمان نسخهی اولیه به اندازهی کافی، غریب و پر حاشیه بوده. وای به حال من، وای به حال سایمون و میا، که سرنوشت دراماتیکشان دست من گرفتار است.
میدانی ترس نوشتن چه شکلی است؟ یک نفر با بلندگوی سبزیفروشی وایستاده دم خروجی ایدههای خلاقانه و با صدای روضهخوانها میخواند افتضاحه، همه ایدهها افتضاحه. کی گفت بیای سراغ سینما.
بعد یک ایدهی چموش، لابلای این سوز و گداز خودش را به قلم میرساند و دست غر میزند همین؟ این بود چشمهی استعداد جوشانت.
این قصه جنبهی تزئینی هم ندارد. میتوانید بگذاریدش توی گاراژ، یا کمد دیواری اتاق پشتی یا سر کوچه.
من بروم ببینم باطری این بلندگوی کوفتی اگر تمام شده، سکانس مرتب کنم.