
آخرین چیزی که شبها میبینم، همین است. روسری آبی ساتن، گره خورده به پایهی نور کنار تخت.
مدام خوابالودم و هنوز تا تنبلی به بهانهی بهار، فاصله داریم.
خوش آمدید گفتن دیگر بیمزه شده، پس، بگردم دنبال جملهی آغازگری که هم گوش تو را قلقلک بدهد، هم دل سنگ شهریار را. با من همراه شو:
هوا نه گرم است و نه سرد. چشم باز کردهام و وسط سی و چند سالگی. سی و چند سالگی و میانماندگی. میان دههی بیست پر شور و دههی چهل که هیچ تصوری ازش ندارم.
آب داغ، آب یخ. هیچ کدامش برای دندان خوب نیست و معده.
آتش داغ و تب تند و گرمای تن.
خنکای برف و سوز سرد و تنهای تن.
دههی سی، میانهی ولرم تمام احوالات. آن جا که دنیای طلایی در افق گم شده و حقیقت معمولی زندگی، رخ نشان میدهد.
آدمهای معمولی، زخمهای فراوان، رویاهای کم جان، خانههای سقف کوتاه.
دههی سی، سی، سی.
ناامیدکننده است. رویارویی با حقیقت ولرم جوانی.