
روز عشاق، این عید سعید باستانی بر شما آریاییهای افتخارآفرین میمون و خجسته باد.
تصویری که مشاهده میکنید، دست چپ من است، بازماندهی روز، جنگافروز فردا و مقادیری لغت شجاعبخش نیروآفرین، که زنده باد سولو! آفرین بر آنان که خودشان را اول دوست دارند و بعد دیگران را. ولنتاین فلان و کادو و خرس و شکلات بهمان.
نچ. هیچ کدام از اینها منظور من نیست.

این منم. که پیروز امروزم. زور نزدم برای خودم گل رز سفارش بدهم یا با شراب محبوبم خودم را لوس کنم. امروز، مثل یکشنبهی معمولی که از قضا ۱۴ فوریه است گذشت.
اول فکر کردم بروم یک کافه، برانچ بخورم. بعد موزه، بعد هم بروم آن گوشوارههای مروارید قشنگ را بخرم، یک شراب سفید، دو رول سوشی. بعد یک ماسک صورت بگذارم، خط چشم بکشم و بنشینم امیلی تماشا کنم.
احساس وظیفه میکردم باید خودم را خوشحال کنم یا جای خالی چیزی که حتی جاخالی هم محسوب نمیشود پر کنم.
احساس وظیفه میکردم باید خودم و مودم را با مجموعهای از کارهای یحتمل خوشحالکننده، هیجان زده کنم.
نهایتن، حوصلهی بیرون زدن نداشتم و به جایش کارهای دیگری کردم. برگهای زرد گلها را چیدم، پلو و تن ماهی خوردم و به همخانهام برای لباس دیت امشباش مشورت دادم. با رفیق محشرم دو ساعتی تلفنی حرف زدیم و باقیش را به ولنتاینهای قبلی فکر کردم.
موبایلم را بیل زدم تا به یاد بیاورم سالهای قبل، این روزم را چطور گذراندم.

۲۰۲۰، مریض، مشکوک به کووید، تبدار.

۲۰۱۹، کتابخانهی دانشگاه جکسونویل، مشق ریاضی حل میکردم.

از ۲۰۱۸ عکسی نیافتم. ۲۰۱۷ دم خانهی هنرمندان، هدفون کادو گرفتم و دوربین پولوراید هدیه دادم.

۲۰۱۶ عکسی ندارم و ۲۰۱۵ را با امروز یک شروع تازه است، جشن گرفتم.

۲۰۱۴ هم، که آخرین ماههای رابطه با دوستپسر سابقم بود را سر صحنه فیلمبرداری گذراندم.
نقطهی مشترک تمامشان، لااقل تا امسال، تلاش سخت برای همراهی با موج بادکنکهای قرمز و فرنچکیس بوده است.
حالا چطور؟ میاناحوالی سی و خورده سالگی را یادتان هست؟
امسال خوشحالم. خوشحالترینم نیستم، اما شادمانم. از این که زور نزدم، خودم را به چالش چطور یک سینگل ولنتاین را میگذراند، نکشاندم.
هدیهای که برای خودم سفارش داده بودم، امروز نرسید. فردا یک دسته آفتابگردان میخرم. من عاشق کادوبازیام.
تمرین میکردم، باز هم ادامه میدهم که در مغز و افکارم گم نشوم. نوشتن، به یاد آوردن راهی که آمدم و اینکه چقدر نمیدانم چقدر دیگر زندهام.
خوشحالترینم که آدم سابق نیستم. کلهشقیها و ایستادگی و اشتباهاتم مرا رساندند اینجا. کاناپهی سبز روشن، اتاق پذیرایی، اورلاندو، دم اقیانوس اطلس.
پ.ن
این جملات حکیمانه در باب نبودن در رابطه غلط به از فلان و دوست داشت خویش بهمان، برای بعضی راهگشاست.
من یکی، کتاب پند و حکمت خودم را دارم، صفحه اول نوشتم، عشق و حال کن که فرصتها همچون ابر در گذرند.
زنده باد این ناپایداری و عدم اطمینان.