
هر وقت گفتم ”به تخمم”، یکی گفت از داشتههات مایه بذار و از دار این دنیا، این دو تا لغت آسودهبخش رو هم میخوان حروممون کنند.
حقیقتن به تخمم، شهریار. این که اون چهرهی دلربای افسانهسرام، واست خدشهدار شد. میخوام از داشتههام مایه بذارم.
به شب دویست وهفتاد و سوم خوش اومدین. نوازندگان بنوازند، رقصندگان برقصند، شهریار را بیاورید تا از داشتههایم برایش قصهای ببافم عاشقانه.
حقیقتش رو بخوای، دیگه نمیکشم. دویست و هفتاد و خوردهای دفعه به گوشت گفتم، دست بردار هانی، جفا نکن. حالا ببین اوضاع جفتمون رو. من انقدر گریه کردم که مجبور شدی پاشی آب بیاری، کلهمو باز کنی و جا اشکیم رو پر بکنی.
خودتو نگاه! دلت پر میزنه بیای سوارم کنی بریم چرخ بزنیم، دست همو بگیریم بریم پارک جمشیدیه. پارک جمشیدیه واسه چی میرفتیم؟ تو خوشت میاومد دست من رو قایم و سفت بچسبی وقتی سر رراه میرفتیم امیرشکلات، قهوه بگیریم. خوشت میاومد پز بیای مخ من رو زدی.
من که باهات نمیام. نه جمشیدیه، نه امیر چاکلت. الان باهاس میبودی دست همو سفت بگیریم که ...به تخمم.
هانی ماچ اولمون رو یادته؟ دیویدی فیلم دریمرز برتولوچی رو واسم آوردی با پنج تا فیلم دیگه. من چیپس سرکهنمکی خریده بودم و دلستر لیمویی.
واسه عیش اولمون، دو بچه نادون، خوب سور و ساتی راه انداختیم. هیجده سالمون بود و من هیچ نمیدیدم جز لحظه. همه چی سر جاش بود و هر چی نبود...به تخمم.
تو تاکسی دستمو سفت گرفته بودی. اون موقعها هنوز امیرچاکلت نمیرفتیم. اسی آبی چسدود میکردیم و خانه هنرمندان، سیگار میزدیم و چایی. ارزونترین منو، دانشجوییترین میز.
سفت دستم رو گرفته بودی و من توی ژاکت سرخابیای که واسه قرار اون شبمون از سارا گرفته بودم، فقط گریه کردم. همهی راه رو از ونک تا سدخندان. از اشتیاقی که بهت داشتم، چشمام پرآب بود و دستهام رو سفت چسبیده بودی. نیگام نکردی. کلهمو باز کردی، جااشکیم رو با بطری آب معدنیای که دیگه گرم بود و بوی تف تو رو میداد پر کردی.
به تخمم. که اشکام تا سه روز مزهی چیپس سرکه نمکی و دلستر لیمویی میداد.
چیه شهریار؟ معذب شدی؟
من، شهرزاد، قصه میگویم تا زنده بمانم.