
شیر یا خط؟ کدام طرفش شیر است؟ این که کله دارد یا آنکه نقش شیر واقعی دارد؟
به شب دویست و هفتادم خوش آمدید. قرار بر این است قصه عاشقانه بنویسم، برویم ببینیم چطور ناخودآگاه طلبکارم، قهرمانان را دانه دانه چال میکند زیر خاک.
شیر یا خط؟
فرق نمیکنه. میدونم میخوای من رو ببوسی. چیه؟ میخوای بگی نه؟ یا یه دور دیگه سکه بندازیم.
ببین، اسمت چی بود بگو؟
من صدات میکنم شهریار که هم راهدست من باشه، هم بتونی تو رزومهی عشق و عاشقیت بزنی، شهریار افتخاری هزار و یک شب، به پذیرایی شری.
خب خوشتیپ، صدات میکنم شهریار باهاس جواب بدی.
شهریار؟ تو اومدی با سکه زدی روی شیشه دم باجه تلفن سر کوچهمون؟
میدونم تو بودی. جنست رو میشناسم. من داشتم تلفن خونه شما رو میگرفتم، چه میدونستم راه افتادی پشت سرم اومدی بزنی با سکه به شیشه.
شهریار
بیا واسه دور سوم شیر یا خط بندازیم. تا الان یه بار شیر اومده یه بار خط. گوشت با منه؟
اگر دو بار شیر اومد، تو من رو ماچ کن. همینجا تو این کابین زرد تلفن. اگر دو بار خط اومد، باز سکه میاندازیم. انقدر که دو بار شیر بیاد.
بیا تو. بیا تو این کابین تلفن. تو این سرمای بهمن تهرون، سگ رو بزنی از خونه در نمیاد. من اومدم بهت زنگ بزنم. زنگ بزنم خونهتون، حرف نمیخواستم بزنم، فقط میخواستم بدونی تو این سگ سرما، فقط یه زنگی بزنم بدونی دلم داغ میشه بهت فکر میکنم.
میگم، شهریار. اگه همهش خط بیاد چی؟ دیگه ماچم نمیکنی؟
اون سکهای که باهاش زدی به شیشه رو بده من، اقبال و بخت و پیشونیم رو باهاش بسازم. این تلفن که میبینی، کارتیه. کارت تلفن داری؟ زنگ بزنیم خونهتون. اصلن من تنگ دلت وایستم تو زنگ بزن خونهتون. دو تا زنگ خورد قطع کن، همه میفهمن یکی خل شده تو سگ سرما، دلش ماچ میخواد.

شهریار جانم؟ منتظر ادامهی قصهای. سکه را بیانداز و تو باقیش را بوگو.