
قهوه رو زدم، در ماگ یادگاری سحر. تاریخ هنر و کافئین رو بلعیدم و شاد و شنگول نشستم به تامل.
بلی. تامل. تامل به شادمانی توجهی که دیشو طلب کردم و مهربانان دستمالهایشان را در هوا تکان دادند که بله. شنیده میشوی، خوانده میشوی.
همهی ما گاهی نیاز به اندکی تایید داریم. نه برای این که بدانیم خوبیم، کافیایم، خواستنیایم. برای اینکه فقط دلگرم شویم، شنیده میشویم.
برویم سراغ قصهی امشو:

یک ژستهایی از بیرون قشنگترند. برد، نوت، طوفان ایده.
من خودم را خلاق میدانم. خلاقیتم خشک نمیشود، انضباط بخشی و محصولگراییام گاهی.
من یک برد پر از ایده دارم برای فیلمنامه و وقتی نگاهش میکنم، باز هم دلم میخواهد بیشتر و بیشتر فقط ایده بدهم و یک نفر بعد از من، ایدهها را نظم بدهد. ولی خب، فعلن منم و من و باز هم من.
امروز نشستم و بخشی از ایدهها را سامان دادم. قدرت تشخیص این که چه چیز بماند، چه چیز برود.
لابلای این ایدهباران، کلی تراوشات کلیشهای هم هست که باید با موچین دمبشان را گرفت و انداخت در سطل “شاید”

شاید اگر این دو عکس را کنار هم بگذارید، بتوانید ده پانزده تایی تغییر ببینید. من اما بسنده نمیکنم به همین. به این که چهار تا نوت جابجا شد.
من قلعهی بزرگی میسازم و هر کدامشان فسقل آجرهای این بنا هستند.
الان مرحلهی کار گِل است. بیل، استامبولی، خاک. دستتنها. یک جاهایی کلاه زرد ایمنی مهندس ناظر سر میگذارم، گاه با نقشهی روبنا، سر زمین میآیم. گاه پیمانکارم و گاه شهرداریچی.
استعارهی بامزهای است برایم. حداقل برای منی که مهندس شهرساز شدم و یک روز عمرم هم به مهندسی نگذشته است.
یازده سال پیش، در مهاجرت اصغرم، از شرستان به پایتخت یا هِمِدان به تهرون، قرار بود تافل بگیرم، شش ماه کارآموزی یک دفتر مهندسی را بکنم و بعد بپرم بیایم خارج. آمریکا.
خود سینماییها میگویند چلوکباب سر صحنه، نمکگیرت میکند. من هم حرفم همین است.
تجربهی هرچند کوتاه شیوهی دیگری از زندگی ممکن است ما را درگیر کند. مثل...مثل...سیگاری بودن، دونده بودن، عوضی بودن، فهمیده بودن یا هزار و یک چیز دیگر.
ما عادت میکنیم، به هر چیزی که خودمان را بهش عادت بدهیم، یا در معرضاش قرار بدهیم.

من خودم را عادت میدهم، به تعادل، به لذت خلق و شعف محصول.