
تامام شد. شوی محبوبم. فصل آخرش.
مثل آخرین بغل مامان، آخرین باری که دستهای بابا را سفت چسبیدم، آخرین استامبولی، آخرین دیدار، آخرین بوسه و لیست را میتوانم همینطور سانتیمانتال ببرم جلو و بیشتر گریه کنم.
موقتی است. همه چیز این زندگی عاریهای موقتی است. رنج و لذتش. شوکران و نوشدارویش. جان من، جوانیام، زندگیام. زندگی.
الان، بیست دقیقهای از شش عصر گذشته. روی کاناپهی سبز روشن نشستهام. صدای تیک تیک ساعت میآید. تنهام. صدای موتور و عبور ماشینها از خیابان آلافایا، اورلاندو. صدای نفس کشیدنم و تایپ کردن کلمات.
غروب دم در است. اگر در را باز کنم، با پاهای بلندش قدم بر گلیم وسط هال میگذارد و بغلم میکند. با نوارهای شعاع طلایی آفتاب، مرا در بر میکشد و به بازدمی، تمام میشود. نور، روز، غروب.

سی و یک شب دیگر میشود یک سال. یا ۳۱۶ قصه که بافتم. نمیدانم با احتساب معدود شبهایی که جا انداختم، چقدر دقیق روی تقویم فرود میآیم، خیلی هم مهم نیست.
همه چیز تمام میشود. مثل یک سوم هزار و یک شب.