
قبل از این که شما مدال لوسی را به من بدهید، خودم اعلام میکنم، بله! بنده در کمال صحت و سلامت عقلی، آمدم عیادت خودم، که سرما خورده بودم. عیادت مریض بدون گل میشود؟ نچ.
پس رفتم تا سوپر مارکت، گل خریدم، سوسیس گیاهی و باگت و یک دانه نوشابه شیشهای.
وقتی رسیدم خانه، ماشین لباسشویی، غرولندکنان، هنوز ملحفهها را تاب میداد و من خوشحال از قرار سه نفرهی آنلاین امشو، با آیس و ماهی، رفتم برای درست کردن یک بندری ریز.
چند تا از سیبزمینیها جوانه، یا سبزه یا از همان گلولههای سبز زدهاند. اینجا رطوبت، بخشی از زندگیمان شده و برای من، دختر کوهستان، بچهی الوند، هنوز هم غریب است.
سیبزمینیها را چارگوش خرد میکردم و فکر کردم از صبح، یا حتی در دو روز گذشته، آدمیزادی جز خودم در آینه ندیدم. به جز مکالمهی بسیار کوتاهم، با پسر همسایهمان که نشسته بود و به گربهای غذا میداد. سر شب، با دو کیسه بزرگ زباله از کنارش رد شدم و در جواب شب به خیرش پرسیدم گربهی خودته؟ گفت نه. من بهش غذا میدم و اون خونههه. و در تاریکی دستش را به خانهای نشانه برد، دورتر. بدون کیسهها برگشتم و داشتم میرفتم ماسک و کیسه پارچهای خرید بردارم و پرسیدم، اسم داره؟ باید یه اسم واسش انتخاب کنی. برگشتم توی خانه. سوییچ و کیفم را برداشتم. از کنارش دوباره رد شدم، گفت تو چرا واسش اسم نمیذاری؟ قدمم آهسته شد.
فکر کردم از دید گربه، دو آدم بزرگ، دو روح تنها با هم حرف میزنند، به بهانهی اسمش. منی که دو روز بود کسی را ندیده بودم و خدا میداند همسایهم به چه انزوایی ایام گذرانده است. گفتم باید فکر کنم.
دارم فکر میکنم، به اسم گربهی تنهای محله. به اسم گربهی محلهی تنهاها. تنها گربهی محله.
آهای آدمیزاد، ای ایگو تو را صدا میکنم. ببین! چطور اسم یک گربه تو را یاد عزلتات میاندازد. برخیز. برخیز که سیبزمینی نسوزد و بیشام نشوی!