
مثل یک کولی با خودم میکشم. قصهی قبیلهام، ابزار جنگم و روح متعالیام که از نیاکانم به من رسیده.
هاها! چقدر راحت میشود با کلمات، شکل روزمره را تغییر داد و به جای نالههای سابق یک نویسندهی در حال زایش، سرودهای جیپسیهای جستجوگر را جایگزین کرد.
عصاره همان است. آفرینش.
وقتی سی ساله شدم، یک روز تمام نشستم به مادر شدن و بچهدار شدن فکر کردم. اینکه چقدر این میل، غریزی، چقدرش تلقین اجتماعی و چقدرش احساس وظیفهی ادامه دادن نسل خانوادهی دادگر/ پدر فرضی بچه است.
به چه رسیدم؟ با شرایط کنونیام، جایی که در مسیر دستیابی به خلاقیتم ایستادهام و شناختم از خودم، پرونده را مختومه اعلام کردم. تا سی و پنج سالگی که مجدد با خودم دودوتا چهارتایی بکنم ببینم میلم به پرورش موجود زندهی دیگری، تعهدم به رشدش و حوصلهام به مراقبتش چقدر خواهد بود.
یکی از چیزهایی که روند نوشتن را سخت میکند، این پیام است:
چیزی که خلق میکنی، همین الان، باید بهترین باشد.
نتیجه: موقع نوشتن، گاه چیزی به شدت هنرمندانه و بینقص میآید، ایدهای دیگر فلج، ایدهای هم در همان مرحلهی نطق باز کردن، با بیل انتقاد خاموش میشود.

حالا، همرهان، بگذارید از این جا بگویم که، آگاهی به یک مشکل، نقص فنی یا ایراد شخصیتی، الزامن راهگشا نیست، مسوولیتبار است.
من میدانم، حداقل تا جایی را که چشمم دیده و فهمم درک کرده، که گیر کارم کجاست. کجاها زود جوش میآورم، کجاها درجا میزنم.
این آگاهی، شکلی از آسودگی کوتاهمدت میسازد. مغزم میگوید ما مشکل را شناسایی کردهایم، سر فرصت به آن رسیدگی میکنیم. تا آن وقت، از برچسب ‘در حال انجام’ یا ‘میدونم مشکلم چیه’ استفاده کنید، تا برویم مرحلهی بعد.

مرحلهی بعد؟
اشکال از همینجاست که تصور میکنیم که وقت هست، حوصله هست و سر فرصت حلش میکنم!
بگذارید منبرم را این طور ببندم. اگر صدای سرفهی این همسایهی در حال علف کشیدنمان، که هر روز راس ساعت چهار بعدازظهر، مثل ناقوس کلیسا در محله میپیچید دمی آهسته شود، ادامه میدهم. خب. میگفتم.
الان حلش کن. تا هرجاییش که میتونی. تا هر جاییش که عشق کردی. فردا بیا باقیش. ولی همهش رو بذاریم فردا، فردا کاری ازش برنمیاد.
این را کجا خواندم نمیدانم که Someday روزی از روزهای هفته نیست. پس روزی انجامش میدهم، از پایه تخیلی است.
بروم کشکبادمجان نهارم را داغ کنم و بروم سراغ علماندوزی. شهریارا...تو هم اگر کار امروز به فردا میفکن نبودی، شهرزاد نمیتوانست هزار و یک شب تو را با خود بکشاند. تو هم گرفتار بودی! گرفتار فردا که برآید بلند آفتاب.