
دیروز صبح بیدار شدم با ملنگی. دور خودم گیج میزدم که یحتمل معدهام جای پیک آخر دیشب را نداشته است. بساط برطرف کردن هنگاوری را فراهم کردم. شهرزاد کلاسیک، با یک گالن آب و لیوان خودم را رساندم به مبل سبز روشن. لیوان اول را خوردم و بوی نیمروی روی گاز را فهمیدم. دماغم که خوب کار کند، نشانهی بحران است. یعنی سردرد میگرنیام در حال شکوفایی است و اولین نشانه، حساسیت به بو است.
تست آووکادو و تخممرغ را خوردم با چند لیوان آب. ملنگیام طبیعی نبود و سنگینی بقایای الکل بر جانم، باید تا آن لحظه رفته باشد. زنگ زدم به همخانهام، در جستجوی مسکن قوی. آدرس داد کابینت آینهدار دستشوییاش. پرسید شری فکر نمیکنی دیشب سرما خوردی؟
شب قبل، خنکی هوا، موهای خیسام، تنبلیام در سشوار کشیدن، کلاه سر نکردن و لحظهای که سرما رفت پشت یقهی لباسم به کسری از ثانیه جلوی چشمم گذشت. لعنتی! سرما خوردم!
علاوه بر مسکن، قرص سرماخوردگی برداشتم. شلوار گرم پوشیدم، جوراب، کلاه و با کیسهی آبجوش، زیر پتو پناه گرفتم. شوی پیکی بلایندرز را پلی کردم و اولین چای عسل لیمو را دست گرفتم.
تمام جزییات این قصه را نوشتم که به این نقطه برسم: بیتوجهی به نشانهها.
وقتی من از تماشای جهان، دقت به اطراف یا دریافت نشانهها حرف میزنم، منظورم نه چشم سوم است نه جهان عرفانی. همین روزمرهی جلوی چشمای که نمیبینیم. ندیدن همانا و نرسیدن به غایت شادی همانا.
دقت نکردن به وقتی بدنمان احساس سرما یا گرما میکند. نشنیدن صدای تپش قلبمان وقتی اضطراب میگیریم یا نخوردن لقمهای نان وقتی اسید معده میجوشد. همهی این رفتارها، ستمگری به وجود خودمان است.
دیروز و امروز با همکاری یک باد فسقلی و موی خیس، دراز کش شدم، فرت فرت کنان نارنگی میخوردم و به پیری فکر کردم. به وقتی که بدن، از چیزی که حالاست، ضعیفتر، آسیبپذیرتر و نحیفتر میشود. آن وقت چه کنم؟ سالهای جوانی هم که بدن سلامتی پرورش ندادهام؟ چه میماند؟ درد جسمانی، تحلیل قوا و مرگ؟
میدانم یک زکام گذراست. میدانم تا آخر شب با این همه استراحت و مایعات گرم بهتر میشوم. میدانم باید بدن سالمتری را تربیت کنم. برای رنج کمتر پیری، البته اگر آنقدر عمر کنم.
در باب نظرات و توجهاتی که برایم میفرستید، از گذشته برایم کامنت میگذارید یا میگویید بدون قصهام، یک سالتان یک روز کم دارد، ممنونم.
اگر جواب نمینویسم، از این جهت است که حواسم پرت توجهتان نشود و قصهگویی از سرم بپرد. دلم ولی غنج میرود، مرسی.
بروم برای ادامهی روز، شناسایی نیازهایم و پاسخگویی در حد توان.