
”بو جک هورسمن” را در روزهای اول ۲۰۲۱ شروع کردم.
کجا بودم، دلم کجا بود، حواسم پرت چه بودش مهم نیست، مهم این است پایم رسید زمین. با تماشای انیمیشنی که قهرماناش، ستارهی معروف هالیوود است و خوشحال نیست. قرار نیست نقدی بنویسم یا ستایش کنم.

این شخصیت، همین چهرهی بازنده، مرا برگرداند به زمین.
اپیزودهای آخر فصل ششم را میبینم و الان دارم برای بو جک گریه میکنم. حقیقتن جایی از مرا قلقلک داده که فیلمها و کتابهای بسیاری، هدفش نگرفته بودند.

دانستن این که من، یا هیچ کداممان در نگونبختی اندوه وجودمان تنها نیستیم.

این که غمگین بودن، بخشی از احساسات ماست. مثل احساس خوشبختی، خشم، انتقام، حسادت.

تو چه میکنی وقتی غمگینی؟ یا ترسیدی؟
من چندباری فرار کردم. پناه گرفتم به هر آنچه موقتن حالم را خوش میکرد. سفر، معاشرت، شلوغی. فرار به بیرون.
جایی که صداها و آدمها، مجال شنیدن خودم را از جان بیقرارم بگیرد.
حالا سنگر گرفتهام. رفتم توی خودم. بیسفر، کممعاشرت، خلوت. مدام میشنوم. خودم را.
شهریار؟ خاطرت هست؟