
اینجا ویرگوله. یحتمل درصد بالایی از خوانندگان این بلاگ، که متوسط تعداد رو پونزده در نظر میگیریم، از طریق کانال تلگرام، من رو دنبال میکنند. در این دنیای مجازی، که اکثر چیزها قابل پیگیریه، مثل تعداد فالوور، یا کسانی که اینستاگرام استوریم رو میبینند، اینجا هیچ ایدهای ندارم که مخاطب خاص یا عامام من رو خوندند یا دیدند. پس این رو به عنوان یه اعلام توجهطلبی بزرگ قلمداد کنید و از راههای ارتباطیتون استفاده کنید و بگین شنیدین قصه امشو رو.
چه در مقام رفیقید، چه کراش، چه دوست جونجونی، اینجا اون نقطهایه که باهاس دسته جمعی یه هل ریز بدین بریم مرحله بعدی.
درسته که من شهرزادم و قصه میگم که زنده بمونم، ولی باید یه گوش پیدا بشه؟ یا اگه گوشی نیست، ببافم واسه خودم و دل خودم.

وقتی کلهم رو میچرخونم رو به بالا، این نورها رو میبینم. این ریسهی نور، شبانه روز، بی وقفه روشنه. مثل آسمون پر ماه و ستاره. که روز خورشید میاد و رعدش رو میدزده.
اینجا وقت یه اعترافه، نه واسه تراپیست، نه کشیش، نه بست فرند.
وقت اعترافه. واسه اونایی که امشو دارن میخونن.
این منم که تصمیم میگیرم خودم رو گرفتار چه قصههایی بکنم. این تویی که اختیار داری چه قصهای رو واسه ادامه مسیر انتخاب کنی.
ما، (من و هر کدومتون، شما با هر کسی یا هر ترکیب دگری) تصمیم میگیریم که وارد یه دوستی محشر بشیم، یا به پارتنرمون خیانت کنیم یا با هم پله موفقیت طی کنیم.
بسته به این که چقدر روی خودشناسی کار کردیم و کجا واستادیم و مرزها واسمون کجاست.
من یه اصل ساده دارم. من، کیف دنیا رو میبرم، تا وقتی که به خودم یا دگری آسیب نزنم.
آسون و حتی سهلالوصول به نظر میاد. بپر توش تا ببینی منظورم چیه شهریار!