
سه شب قصه عقبم از شما، دو ماسک صورتم به خودم، ده دوازده تا بغل به سحر و بیست صفحه فیلمنامه به گری، استادم.

هنوز وست ویرجینیا هستم. امروز عصر میرانم به سمت بالتیمور. در این مسیر رانندگی، بعد از شش روز تنها میشوم و این، برای من، شهرزاد پس از قرنطینه و خلوتنشینی، جایزه است. مثل یه چرت کوتاه، در اتاق پشتی آفتابروی خانه پدربزرگ، بعد از مهمانی.

کایزر، کیخسرو، قیصر.
این دومین سفر من، به شمال است. با خبر پیروزی بایدن، در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا آغاز شد. بالتیمور، واشنگتن دیسی، بالتیمور، دیسی، بالتیمور، دیسی، کایزر، دیسی، کایزر. حالا دوباره برمیگردم به بالتیمور.

گاهی فکر میکنم این شیوهی زیست ۲۰۲۰م جنونآمیز است. زندگی آنلاین، تغییر خویش، جاده نوردی و ملاقات آدمهای جدید.
الان هم که راه جدیدی ساختهام. وسایلم پشت ماشین، در سفر.

اوایل قرنطینه، علی، اولین دوستی بود که مرا به کلاب فیلم آنلاینی معرفی کرد. هر پنجشنبه فیلم میدیدیم، میبینیم. از دل صحبتهای بعد از جلسات، دوست شدیم. من، کیو، سحر، آرمان، ماهور، بهفر. البته من عضو جدیدی هستم که نه شمال زندگی میکنم، نه تا دو ماه پیش، هیچ کدام از بچهها را ملاقات کرده بودم. آما، وسوسهی تماشای فیلم آخر نولان، با رفقای آنلاینم، دعوت سحر به خانهاش و همراهی بهفر و مهدی برای سفر جادهای همه چیز را به هم دوخت.

تمام اینها را گفتم، که برسیم به برنامهی از ایران با عشق