
عصر جمعه است و به عادت معمول ایام کرونا و خانهنشینی، مافیای آنلاین بازی میکنیم و تا پاسی از صبح بیداریم.
حالا که بساط سفر، بیرون رفتن و مهمانی، کمرنگ شده، ما به زندگی آنلاین عادت کردهایم.
من جمعهها، هیجان ملاقات رفقای آنلاینم را دارم. گوشواره میاندازم، آبجو دست میگیرم و مینشینیم به بازی. بعضی هفتهها خیلی بهم خوش میگذرد. انقدر که یادم میرود تمام این بازی، مجازی است. گاهی در بازی به پر و پای هم میپیچیم و بدعنق میشویم.

امروز مدیتیشن کردم. صبحها در یادداشت روزانهام مینویسم از روزم چه میخواهم. فارغ از کارهایی که باید انجام شود مثل انجام یک پروژه یا تلفن به ایران، چیزهای جدیدی صدایشان میرسد. مثلن یک سالاد خوشمزه، یا چند صفحه کتاب یا دودهگیری.
دم عید است و پشت کاناپهمان، از روز اسبابکشی من اینطور تمیز نشده بود. گلدانها را مرتب کردم، جای چراغها را عوض کردم و جای چند لکهی انگشت روی کلیدپریزها را دستمال کشیدم.
تمیزی خوب است. تمیز کردن هم شکلی از حضور در لحظه است. دانستن این که میشود چیزهایی که اضافی است را دور ریخت. مثل وسواس روی رفتار آدمها، اضطراب ثبات مالی و اضافه وزن.

با موهای خیس دراز کشیدم و شعله و صدای آتش پلی کردم.
شمع قرمزی دست راستم روشن است. نمیخواهم به آنچه از روز میخواستم و حاصل نشد فکر کنم. میخواهم چشم بدوزم به گرمای یک شومینه مجازی.
قصه را دوباره خواندم و آمدم پست کنم. فکر کردم قصهی جذابی نشد. مجموعهای از وقایع بیربط را با هم بافتم. حق روایت ادا نشد.
دیشب دوستی میگفت قدرت یک زنجیر، به مقاومت ضعیفترین حلقهاش است و بعد ادامه داد چطور، نقاط ضعف ما، پاشنهی آشیل شخصیتمان است.
من هم حکم جدیدی صادر میکنم.
وفاداری قصهخوانان، به شبی برمیگردد که قصه کسلشان کرد، اگر چنین باشد.
حالا، میسپارمتان به گرمای آتش و تصور بوی چای ذغالی. به به.