
هر کلامی، بار خودش را دارد. بچه بودم و روزگاری با دوستی دعوایم شد و جلوی مامان گفتم از فلانی متنفرم. مامان گفت چقدر کلمهی نفرت، بارش سنگین است و برای چنین اتفاقی، زهرآلود.
بچه بودم، شسلی کوچکی بودم. با مامان پیاده از خانهی مادرجون میرفتیم خانهی مادربزرگ. آن روزهای محشری که هنوز تمام دنیا پر از خوشی بود و مهر. مامان گفت چند قدم جلو جلو بروم و هر چقدر فحش بلدم بدهم که ازشان خلاص شوم. چون فحش خوب نیست.
بچرخان این دایرهی مینا را که خارجیم و سی و چند ساله. در میانهی دیوار خودم و دنیای کلمات دیگران، گاه جملاتی راهشان را به گوشم پیدا میکنند. ممکن است گاه تک کلمهای، آوایی چیزی باشد و گاه یک مونولوگ.
من به صداهای پشت دیوار، صدای انسانهایی که آن طرف ایستادهاند، اطمینان ندارم. پس گوششان نمیدهم. آنقدر که ترس و ترس و ترس و ترس از بیاعتباری کلامشان به جانم نشسته است.
صدایی به گوشم آشنا رسید. دریچهی کوچکی باز کردم و گوش سپردم. لبخند زدم و یک آن، کلام و صاحبسخن را، به لحظهای معتبر شمردم. بوم! صاحب کلام، گفت مزاح است!
چطور هر بار همین است؟ تو بگو چطور با این دنیا مدارا میکنی؟ گوشت را بستهای؟ دیوار کشیدهای؟ یا نمیدانی جادوی کلام چیست؟
من باور نمیکنم که نمیشود شنید. من باور نمیکنم نباید شنید. من تصمیم گرفتم این بار حقیقت را بگویم. کلام ما، تصویر بیرونی ما را میسازد.
ما در برابر کلاممان مسوولیم. مثل شازده کوچولو که در برابر گلاش، مثل درخت در برابر شکوفهاش و مثل باران در مقابل خاک تشنه.