
چهل و دو صفحه! بوم!

ارین، همکلاسیم پیام داد بیا بعد از کلاس شراب بزنیم و غر بزنیم به جان دانشگاه. چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی.
باز هم بگویم آدمیزاد به امید و دوستی زنده است؟
فردا مهمان دارم، مهمان عزیز.
خانه را جمع کردم و فکر کردم با هم چه فیلمهایی ببینیم و کدام ساحل برویم.
باز هم بگویم آدمیزاد به عشق و همدلی زنده است؟
بگذارید حقیقتی را بگویم، در میانهی سی و یک سالگی. از یک جایی به بعد، که به سبب سن، جفای بسیار دیدهایم و رنج دوران کشیدهایم، اعتماد کردن سختترین است.
اعتماد دوست داشتن، اعتماد به دوست داشته شدن.
من اما، ناامید نشدهام. هنوز فکر میکنم کسانی هستند که بشود در جوارشان خندید و به نامروتیها فحش داد.
من، میدانم، این دنیا پر از آزمون و خطاست. پر از طلب و نادیده گرفته شدن. پر از تمنای بیجواب.
هنر آن است، که نترسید.
من هر روز که چشم باز میکنم، به یاد میآورم که اگر خودم را دوست نداشته باشم، از عشقورزی به دیگری ناتوانم.
لوس شد؟ مهم نیست. بعد از سه روز نشستن در گوشهی راست کاناپه، آمدم این ور این کشتی نرم. تصویر خودم را، با گردن پر درد و انگشت خسته میبینم.
که از خستگی، خستهام. از اعتماد به بیاعتمادی.
من از دوست پیدا کردن نمیترسم. این میانهی راه زندگیم است و آغاز اعتماد دوباره.