
الان وقت خانهتکانی، خیس کردن عدس و آشتی با هر آن چیزی است که در یک سال با خود حمل کردهایم.
سال نوی میلادی، لیستی نوشتم از هر کسی که برایش رنج ساخته بودم به آگاهی یا جهل. بعد لیستی نوشتم از هر کسی که حال بد درونم افروخته بود.
بعضی از آدمها با دلایل خیلی خیلی بی اهمیتی اسمشان در لیست بود. مثلن جواب تلفنم را نداده بودند، یا سر کلاس، حرف کلفتی بارم کرده بودند.
اکثر کسانی که دلم باهاش صاف نبود، آدمهای رندومی بودند که شاید به ندرت در دایرهی معاشرتم قرار بگیرند، ولی لکهی سیاه خشم، اندوه، برآورده نشدن نیاز از طرفشان در دلم مانده بود. هر قدر کوتاه. هر قدر کوچک.
شروع کردم به خواندن اسم آدمها و بخشیدنشان حتی به کلام.
دلیل دلخوری از خیلیها را حتی به یاد نمیآوردم.
کوله بار عاطفی من کوچک است. نمیتوانم ببرم، همهی این دانههای ریز دلخوری و کجفهمی را.
میگویند سال که نو شد، دلتان را صاف کنید با دیگران.
من میگویم لازم نیست به همهی کسانی که توانستهاید ازشان عبور کنید، پیام دلجویی یا پرچم سفید صلح بدهید. همین که بگذارید و بگذرید، کافی است. اول از همه برای خودتان، خودمان، خود من.
سال نو میشود، آدمها نو نمیشوند. من میتوانم بوی نویی این چمدان تجربهی عاطفیام را به جان بشنوم.
ساقیا...عید شدها!