
پنج سال پیش دم عید رفتم کله رو آبی و طوسی کردم. با دوستپسر سابق و رفقا راه افتادیم از تهران به سمت بندر عباس. با تاخیر و ایست و کمپ و جیش و سیگار و عکس وکباب و آب هندونه، قطر کشور را در دو روز راندیم. ماشین را سوار لنج کردیم و خندان و موجان، رسیدیم به قشم.
مامان زنگ زد که مریض شده، از کمر به پایینش ناگهانی فلج شده است و من شبانه تمام مسیری که در جاده پیموده بودم، با یک پرواز دو ساعته باطلش کردم و خودم را رساندم به مهرآباد. برادرم شروین، سراغم آمد و با یک سواری خودمان را رساندیم همدان، بیمارستان سینا.
مامان ده روز بعد مرخص شد. در بیمارستان فرندز میدیدیم و هر شب، بعد از شام با بابا وشروین، یک ملاقات سه دقیقهای با مامان داشتیم و هر شب برایش گل تازه بردیم.
من، ساعت ملاقات که سر مامان گرم بود، گوشهی حیاط بیمارستان، خفت دیوار، گلهی آفتابگیر، سیگار میکشیدم.
باقی رفقا در سفر، مادرم مریض، من با کله و بادگیر آبی، خفت حیاط بیمارستان سینا.
رنگ آبی را دو ماه بعد پاک کردم. مامان سرپا شد. از دوستپسرم جدا شدم. سیگار را ترک کردم. آمدم آمریکا. سه سال است هفتسینم سمنو ندارد.
حالا در حاشیهی اقیانوس اطلس میرانم. مامان سلامت است. موهایم را قرمزقهوهای خواهم کرد. عید نزدیک است. سمنو ندارم.
هیچ چیز مثل سابق نیست. هیچ چیز مثل حال نخواهد ماند. عید دیگر کجا هستم؟