
عید شش سال پیش است. از سفر بک پک اروپایم برگشته بودم، موهایم را کوتاه کردم. تتوی پرندهای بر مچ دست چپم گرفتم و پیرسینگای بر پرهی راست بینیام.
چه شد تتو را زدم؟
شب آخر بارسلونا بود و چهل یورو ته جیبم سنگینی میکرد. نصفش شد تتوی پرنده، باقیش را با تاتیانا، دوست اسپانیاییام، تکیلا زدیم. شش سال پیش، روح یاغی من، کودک سرکش من، میخواست دنیا را گره بزند. بدود تا سر کوه، داد بزند تا انتهای دشت و برقصد تا طلوع صبح.
اینجا، در این عکس، برگشته بودم تهران. دفترم و بعد از سالها با سه پارامتر جدیدم دوست شده بودم. موی کوتاه، تتو و پیرسینگ.
انجام دادن کارهایی که ممکن است از نگاه بخشی از جامعه، هنجارشکنی باشد، لزومن ارزشمند نیست.
تجربه نکردن همه چیز، بد نیست.
تجربه کردن همه چیز، بد نیست.
قصه اینجاست، که چقدر خودمان را میشناسیم، میتوانیم در معرض تاثیرات متفاوت قرار بگیریم، بدانیم ممکن است آدم سابق بشویم یا نشویم.
با آگاهی به این مفهوم، میشود تصمیم گرفت، چه چیزی برای ما مناسبتر است. هیچ کسی در این دنیا بهتر از خودمان، ظرفیتمان را نمیشناسد، یا بیظرفیتیمان را.
حالا، منبر را اینطور جلو میبرم که، من در لحظهی تصمیم قاعدهی سادهای دارم«به خودم آسیب نزنم، به دیگری آسیب نزنم» و «مسوولیت تصمیم را بپذیرم».
در نگاه اول ساده و سردستی است، نه؟ امتحانش کنید. هر قدر شجاعانهتر بر خویش بتازید، جایتان امنتر، روحتان سبکتر و تکلیفتان با ماجراجویاییهایتان یک سره است.
کلام آخر که، اسفند است ساقیا!
سرم هوای باهار تهران دارد.