
بله. سرمایهی زندگانیست کار. کجاشو دیدی؟
بابا همیشه میگفت، کار جوهر انسانه. نباید بیکار موند. قصهی امشب، شرح کار است و جواهر زندگی.
از آخر برم اول؟ یا برعکس؟ فرقی نمیکنه کجا وایستادم. پس از نقطهی عطف میگم.
تازه رسیده بودم آمریکا و مهر ورود به خارج توی پاسپورتم هنوز خشک نشده بود. دانشجوی ترم یک لیسانس توی ۲۹ سالگی! بعد از هشت سال کار کردن در پروژههای باکیفیت و سینمایی وطن و ساخت فیلم و جایزهها و بوم! نقطهی زیر صفر!
زیر صفر کجاست و چطور میتوان از آن عبور کرد؟
زیر صفر، جایی است که نه کسی تو را میشناسد، نه تو کسی را.
آن دسته از عزیزانی که در کپشن استوریهایشان مینویسند میخوام برم یه جایی که هیچ کی رو نشناسم…به این جایش فکر نمیکنند که هیچ کس تو را نمیشناسد. نه همکار، نه همکلاسی، نه میزبان، نه میهمان، نه گلهای داوودی.
میدانستم که باید ارتباط بگیرم. خودم را پیدا کنم و هویت نو بسازم.
استاد جری را یادتان هست؟ بگذارید با یک عکس قصهاش را باز کنیم:

جری، پنجاه سال است که کمپانی فیلم دارد. در جکسونویل. از لحاظ سیاسی به جناج راستیها تمایل دارد و وقتی دانشجویش شدم، ترامپ هنوز سر کار بود و هفتهای یک بار، خبر احتمال حمله به ایران در اخبار شنیده میشد.

من، فکر میکردم قرار است در این دانشگاه، دیده شوم. کار پیدا کنم و محترم شمرده شوم. من از کانون توجه و محور قدرت آمده بودم و وقتی برای اولین بار با جری راجع به کار کردن در دفترش حرف زدم، دنیا سرم خراب شد.
یک توقف کوتاه در جلسهی دوم کلاس پروداکشن با استاد جری اسمیت. جری اسمام را گوگل کرده بود که بتواند درست تلفظش کند و رسیده بود به صفحهی آیامدیبی من. جلسهی دوم آمد و پرسید آیا میدانم که زن فیلمساز موفقی، هم اسم من، در ایران کار میکند و کلی جایزه گرفته است؟ سرتان را درد نیاورم که وقتی فهمید، من همان هنرمندم، جری آدم سابق نشد.

جری، در جواب درخواست من برای کار در کمپانیاش، در میانهی ترم اول گفت “ همکارش گفته چطور میخواهی اعتماد کنی که این کارمند جدید از تو دزدی نمیکند؟” در جوابش لال شدم. دنیا شد یک سطل آب یخ به جان من. جری از در دانشکده بیرون رفت و من ماندم روحیهی لت و پارم.

این اولین عکس من در دفتر جدید کارم، کمپانی جری، سه سال پیش است. هفتهی بعد از جملهی تیز جری، بعد از کلاس صدایش کردم و گفتم من نمیدانم منظورتان از دزدی چه بود. اگر من یک سرمایه به جز تجربیاتم در امریکا داشته باشم، خوشنامی و آبروی حرفهای من است. پس حرفتان را میگذارم به حساب این که مرا نمیشناسید و توهین تلقیاش نمیکنم. آسمان و ریسمان را بافت که منظورم این نبود و یک هفته بعد در دفترش مشغول به کار شدم.

کارهای ساده مثل کپی گرفتن از اسناد و مرتب کردن ده سال پروندهی مالیاتی. که بماند چقدر از ریز و درشت مدیریت هزینههای یک شرکت فیلمسازی مستقل یاد گرفتم. این حکمت را من خودم کشف کردم. راه ورود به جامعه برای من، قرار گرفتن در فضای آموزشی و شغل منشیگری در حرفهام است. عددها و رقمهای تولید و چرخاندن یک اداره دستم آمد و راه فرارهای مالیاتی.
یک تابستان کار درجه سه، کپی گرفتن، آرشیو کردن، پیاده کردن دیالوگهای شوی جدید از صوت به فایل ورد، کپی، آرشیو، تایپ.
تا روزی که قرار شد برای شوی جدید کمپانی، مصاحبه کنیم با خوانندگان قدیمی راک ساکن جکسونویل. جوآن، جانشین تهیهکننده(شغل کنونی من)، گفت قرار است تو دستیار تهیه باشی. من خام، نمیدانستم قرار است تمام روز قهوه بریزم و غذا سرو کنم. فیلم کوتاه اولم در ایران داشت اکران میشد و ملت روی فرش قرمز میرفتند و من در آشپزخانهی یک کمپانی سالاد سزار درست میکردم.

جوآن، پرسید با تردید، که چطور میتوانی با این قضیه کنار بیایی که از مقام کارگردان در کشورت آمدهای مرتبهی پایینتر؟ جواب دادم چون میدانم موقتی است!
الان که بهش فکر میکنم نمیدانم این روحیه و اعتماد به نفس را چطور در خودم زنده نگه داشته بودم. شاید هم جملهی بابا، کار جوهر انسان است، در دلم جایش امن بود.
بعدازظهر همان روز، در دفتر میچرخیدم و به مهمانان شیرینی تعارف میکردم. جری صدایم کرد و مرا به تهیهکنندهی مسن گروه Lynyrd Skynyrd معرفی کرد: شهرزاد، پرشین پرینسس.
پرشین پرینسس، با ظرف شیرینی به دست، لبخند کجی زد. جری عکس گوگل مپ یک جزیره در میانهی اقیانوس را نشانم داد و گفت ایشون تازه این جزیره رو خریدن. من، با ظرف شیرینی همان لبخند، نمیدانستم چه بگویم. از تمام بدوبدوی آن تابستان، یک لپتاپ نو خریدم و خلاص.

زمان گذشت. کار تابستانی من در دفتر جری تمام شد. من کارهای جدید پیدا کردم و ما دوست ماندیم.
آخر قصه نرسیدیم، صبر کن.
یادم آمد روزگاری، همین سه سال پیش، حسرت تایتل شغلی الانم را داشتم. با روحیهی جنگجو آمدم و گرفتمش. حالا چشم دارم به جایگاهی دیگر.
میدانی چرا آن روزهای سالاد درست کردن از امروز برایم آسانتر بود؟ چون میدانستم موقتی است. حالا هم بخاطر میسپارم. یک باره و هزار و یک باره. هیچ چیز ابدی نیست.
نه میهمان
نه میزبان
نه گلهای داوودی