
دم صبح است.
فکر کردم. به شبهایی که قصهی عاشقانه مینوشتم، همین جا، در همین ویرگول.
برای شهریار،
چقدر کلام و غزل و آواز خرج بلاگم کردم. حالا که میخوانمشان، قشنگند هنوز.
چیزی که برایم در میان خلوص مخمل سرخ و نارنجستان، هولناک است، سیال بودن شهریار است.
دقیقتر بخواهم بگویم، وقتی در معرض عشق هستم، یادداشت رمانتیک نوشتن کاری ندارد. کافی است شیر را باز کنی، وان پر میشود.
توجهتان را به این یادداشت عاشقانهی پنج سال پیش جلب میکنم.

در آرشیو ایمیلهایم دیدمش. حیرت و حیرت که چطور؟ چطور این من بودم، چه احساسی داشتم و چه کلماتی را به رقص و نظم کشاندهام.
تنور داغ دلم.
چقدر شیرین. مدتهاست کسی نرفته در تنور دلم. وقتی که قصههای شهریار را مینوشتم، در ستایش عشقی نبود که در زندگیم موجود باشد. رویابافی ادیبانهای بود که قرار بود انتقام تنهایی قرنطینه را، از این جهان کمنوازش بی رحم اطرافم بگیرد.
انتقام با کلمه.
انتقام لغت سنگین و بیرحمی است.
ولی میدانم، من از مشت کوبیدن، فریاد کشیدن بر سر دیگران و بازگویی رنجم، آرام نمیشوم.
صلح برای من نقطهای است که دمی بیاساییم. به تصور، تخیل، اطلس و مخمل.
پ.ن
حقیقتن دلم برای شعف شروع رابطه تنگ شده است. آنجایی که کشف و شهود در جریان است و آدمها، قدر ارزشهای یکدیگر را میدانند. بازیها و کشکمشها شروع نشده و هر دو، حتی برای کوتاه مدت، یکدیگر را میپذیرند. بدون زور زدم برای تغییر دیگری.
دلم برای جایی تنگ شده است که از حرف شدن سیر نمیشوی و برای یک دم، تنور دلت داغ میشود.
پ. ن ۲
روزگاران قدیم، یکی از کارمندانم سر تعمیر یکی از تبلتهای شرکت بازی درآورد. قرار بود برای تعمیر ببردش علاالدین و وقتی ماه بعد پیگیرش شدم، هزار و یک بهانه آورد که قبض گم شد، صاحب مغازه عوض شد، گمش کردند، قیر نبود، قیف نبود و ...
تبلت رفت. روز آخر که آمد دفترم گفتم، تو اعتماد مرا به خودت از بین بردی. از آن بدتر، تو مرا به کسی که بعد از تو بخواهد جایت را بگیرد، بدبین کردهای.