
ما دو قصه عقبیم از عددی که این بالا شماره میاندازد.
ما ۳۸ قصه عقبیم از شبی که قصهی اول را گفتم.

من ۱۶ فروردین ۹۹ شروع کردم. شروع که، خب، نمیدانستم کجا هستم و از ترس و تلاش بقا شروع کردم. در نامطمئنترین ایام، خلوتترین اوقات و تنهاترین نسخهی شهرزاد، پا به ویرگول گذاشتم و خودم را متعهد کردم هر شب بنویسم. اوایل مراسمی داشتم. عود و شمع. ادیت نور و رنگ عکس، اضافه کردن واترمارکم، نوشتن قصه، غلطگیری، بک آپ به شمارهی شب. فکر کنم صد شب اول را به انضباط شروع کردم. بعد با تغییرات مکانی، دغدغههای جدید، قصههای کوتاهتر و عکسهای موبایلی و سر کلهشان پیدا شد.
میگرن، مهمانی رفتن، سفر، ۳۸ شب را این میان بلعیده است. وقتهایی که خودم دو روز عمرم را به یک روز زیستم.
فیلم ”زیرزمین” امیر کاستاریکا را دیدهاید؟ اشارهی گذرا به بازی با مفهوم زمان. اگر ندیدهاید نه جیغ میکشم وای چطور ندیدی؟ نه میگویم که باورم نمیشود. یادم آمد چقدر از این ادای انتلکچوال بدم میآید وقتی آدمها میشنوند فیلمی را ندیدهای که یا شاهکار سینماست از نظرشان یا چون دیدهاند ابزاری است برای قدرتنمایی یا هر چیز دیگری که من اسمش را میگذارم فخرفروشی فرهنگی. اسمهای بدتر هم دارد ها، مراعات گوشتان را میکنم.
خلاصه که، همانطور که از زیر دست و گوش شما لغزید، من این ۳۸ قصهای که عقبیم را لابلای تفاوت ساعت، خواب خورشید خانم، عشوهی شهرزاد، نازکشی شهریار و پارهای از امور جا میدهم. ببینیم ۱۶ فروردین، با احتساب سال کبیسه، ۳۶۶ را میبینیم؟
ندیدیم هم که فدای نور چشمتان.
حالا چه شد من دنبال عدد راه افتادم ببینم کجاییم؟ پلی کردن پلیلیست موسیقی سال گذشته، همین روزها بود. روزهای غریب شروع شیوع کووید و دنیایی که گیج میزد.
بیشتر آدمهایی که ازشان قصه بافتم، هنوز وارد زندگیم نشده بودند. پس بدانم بدون آنچه این روزها دارم، زندگی در جریان بوده است.
بیشتر چیزهایی که نوشتم را نداشتم. پنجرهی اتاقم به روی فوارهها باز میشد. صدای آب و جیرجیرک میآمد، همیشه. همسایهام پسری به نام تیلور داشت که شبها ساعت ۱۱ صدایش میکرد بخوابد. تیلور بازی کامپیوتریای میکرد، که صدای پریدن کاراکترش در بازی و بلعیدن ستارهها، جیرینگی، تا اتاق من میآمد.
تیلور و مادرش را بعد از یک سال و نیم بالاخره ملاقات کردم. با همخانه اسبقم، امینه، رفته بودیم آفتاب بگیریم لب استخر مجتمعمان. من زیر شال سفیدی صورتم را پوشانده بودم و گرمای جکسونویل، قطرات آب روی پوستم را بخار میکرد. خواب و بیدار بودم که صدای مادر تیلور را شنیدم.
یک لحظه باور نکردم. تیلور، هانی. خودش بود.
شال را از صورتم کنار زدم، نیمخیز شدم. امینه هم نیمخیز شده بود. با هم گفتیم تیلور!
عین این فیلمهای کمدی بینمک واقعن با هم گفتیم. بعد چشم چرخاندیم صاحب صدا را ببینیم. هر چند که برای دو عینکی، دم استخر، با عینک آفتابی، چیز زیادی برای ثبت نبود. ولی بالاخره تیلور و مادرش، از شکل صدا درآمدند و سه بعدی شدند.
چی شد رسیدیم به تیلور! آها. شما صدای سرفهی بعد از ماریجوانای همسایه اینوریها که شیفت بعد از تاریکی در بالکنشان عشق میکنند را نشنیدید.
ذهنم رفت و بافت که الان از پنجرهی اتاقم چه میشنویم و چه میشنیدم و پارسال دوست، امسال آشنا.
در لیست کارهای امروزم نوشتهبودم چیزی بخرم، آنلاین.
بعد از این که سفارشم را تمام کردم، فکر کردم چرا ما وقتی میخواهیم خودمان را خوشحال کنیم، چیزی به زندگی و داراییمان اضافه میکنیم؟
مگر اسباب بازی و زندگی قبلی کافی نیست؟
مگر همین زندگی کافی نیست؟
ده انگشت سالم برای نوشتن، گوشی که صدای همسادهها را میشنود و قصهای که پل میزند، از درون من، قلب من، زندگی من، به تو.
تویی که یک جای این دنیای گل و گشاد و ریزهمیزه، حوصله کردهای رسیدهای به این کلمه.
کلمه.
دستانت را ببوس. از طرف خودت.
من هم بر سرانگشتانم بوسه میزنم که این قصهی رقصان و چرخان را رساند به اینجا و الان انگشت سوم دست راستم، رییس دنیاست، دنیای هزار و یک شب شهرزاد دادگر.