
از صبح تا شب در قوطیام. لپتاپ، تلویزیون و موبایل.
از قرارهای آنلاین زوم، به یکدیگر پناه میبرم و تکنیکهای ارتباط مجازیام را میسنجم.
فیلم میبینیم، مافیا بازی میکنیم، کتاب میخوانیم، پیکهایمان را به سلامتی یکدیگر بالا میبریم، برای بالماسکهی مجازی با هم آرایش میکنیم. فیلمنامه مینویسیم، مقاله میخوانیم، قهوه میخوریم، خرید میکنیم.
ما دچار این زندگی آنلاین شدهایم. شاید غریب باشد، ولی یاد گرفتهایم چطور در جلساتی که پر از آدم است، با هم به صورت مجازی چشم تو چشم شویم. غریب نیست؟
بینظیر است. این زندگی جدیدی که یادش گرفتهایم. دلم معاشرت حضوری میخواهد؟ بسیار! دلم بغل، ماچ و رقص میخواهد؟ البته.
شادیام از این است که بخشی از این شیوهی زندگی جدید را آموختهایم و مزایایش را دریافتهایم.
من به اندازهی یک سال پیش، احساس جداافتادگی نمیکنم. همین جماعت مجازی و رفقایی که تک و توک پیدا کردم، خوشحالترم کرده است.
دو ماه دیگر، سالروز ورود دومام به این سرزمین است. بار اول توریستی و این بار دانشجو.
یک لحظه، مسیر این دو سال در ذهنم گذشت! این منم! بازماندهی یک هجرت، تنهایی، جداافتادگی، وحشت، امید و استمرار!
این منم. که نه تنها زنده ماندهام، که دگر بار این مسیر را خواهم آمد.
این منم. که پر از شوق کشفم. دو بال دارم و یک دو جین بال زاپاس!
میپرم. چون از پریدن دفعهی قبل، زنده ماندم. میپرم، پرواز مال من است.