ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

شب دویست و شصت و یکم" یا "خاطره 1"

نقاشی از واحد خاکدان
نقاشی از واحد خاکدان


چشم‌‌های دختر دو رنگ بود یا داشت اشتباه می‌کرد؟ نور آفتاب در چشم راستش افتاده بود چشم را شبیه یک تیله‌ی عسلی کرده بود. یک تیله‌ی عسلی با چند تکه چوب مشکی. دختر چمدان را روی میز گذاشت و ذرات ریز گرد و خاک بر بریده‌ی آفتاب روی صورت دختر پراکنده شد. چمدان قدیمی بود و لولای درجه یکی داشت که در گذار سالیان آخ نگفته بود. چمدان را که باز کرد تودوزی صورتی رنگ چشم را می‌زد. طعم لطافت و رنگ پارچه در تضاد با بدنه‌ی زخمی و جنگ‌دیده چمدان صحنه‌ی غم‌انگیزی را ساخت، همچون نوعروسی در میان تختی روان به سوی حجله‌ی مردی که دوستش ندارد. چمدان پر از عکس بود. "کسی رو می‌شناسی؟" بازیاب، عکسی را برداشت و چرخاند تا پشتش را بخواند. پشت عکس‌ها پر از خاطره‌نویسی بود. پشت به پنجره نشسته بود و از چهره‌اش چیزی پیدا نبود. حجم سیاه سیلویت نحیفی که باریکی و کشیدگی بدنش در هر بار برداشتن وسایل از روی میز چوبی بیشتر به نظر می‌آوردد. "تو چی می‌شناسی؟" دختر پرسید. گره‌ی ابروانش نشان از آن داشت که آمده تا دست پر برود. اکثر مراجعین بازیاب در دفعات اول حرف می‌زدند وسایل را دانه دانه از چمدان و ساک و پلاستیک‌هایشان بیرون می‌آوردند و وراجی می‌کردند. راجع به ته‌مانده تصور یا اعتقاداتشان در گذشته. این که چه بوده‌اند، معمولن چیزی را می‌گفتند که دوست داشتند باشند. بازیاب، عکس‌ها را جمع کرد و داخل چمدان گذاشت. "چیز دیگه‌ای هم آوردی؟" داشت با ملایمت توپ را به زمین دختر پاس می‌داد. دختر پایش را روی گل فرسوده‌ی قالی کف سالن چرخاند و گفت "همین‌ها کافی نیست" نه سوالی بود و نه خبری. کلمات از دهانش ول شده بودند. مرد هیکل نحیفش را به چابکی بلند کرد و به سمت در انتهای سالن رفت و همانطور که دور می‌شد گفت "سه شنبه یازده". صدای بسته شدن در، تمام درزها و گوشه‌های سالن کم‌وسیله را پوشاند. دختر ضرب ریزی روی لبه‌ی صندلی گرفت و از جا برخاست. در تاریکی چشمانش همرنگ شد و بعد از چند قدم با تاریکی یکرنگ.

مرد رو به آفتاب ایستاده بود در اتاقی فراخ، آنقدر فراخ که خودش، همچون خطی با اندکی پهنا در پس دیوار به نظر می‌رسید. پنجره‌های اتاق دیگر پنجره نبودند، دیوارهایی شیشه‌ای بودند و با دقت نظری اندک، می‌شد فضا را ارزیابی کرد. گلخانه‌ی بزرگی بود که سه طرفش را رنگ زده بودند و یک طرفش راهگشای آفتاب دلپذیر پاییزی بود. شیشه‌های مربع شکل همه از لکه‌های باران سالهای گذشته کدر بودند. فقط یک شیشه‌ی شفاف در میان وجود داشت، شیشه‌ای به ارتفاع و زاویه دید مرد از کنار چوب‌لباسی که به انتهای باغ انگور نگاه داشت. مرد میز مستطیل شکلی را در میانه گلخانه گذاشته بود. میز باریک و پر از خطوط برش تیغ و زخم چاقو بود. اگر زندگی بعدی و تناسخ موجودی بود، مرد قطعن همین میز بود. دستان مرد چابک عکس‌های چمدان دختر را روی میز چید. با ذره‌بین استوانه شکلی بررسیشان می‌کرد و برگزیدگانی را که نشانی از دختر داشتند در جعبه مقوایی کاست می‌انداخت. غروب شده بود و سرخی و اندوه غروب، شبیه کارت پستالی کوچک در انتهای سالن گلخانه می‌درخشید. اسکنر بزرگ، انبوه عکس‌ها را اسکن می‌کرد و صدای پیر عبور نگاهش از عکس‌ها، در گلخانه می‌چرخید. نامه‌های دستنویس، با گیره‌های کوچک چوبی معلق بر طناب وسط گلخانه دست یکدیگر را گرفته بودند و صدای هورت کشیدن قهوه از دل سیاهی می‌آمد. چوب‌لباسی قدیمی با یک شال و چتر در گوشه‌ی دیگر سالن بودند. مرد کنار چوب‌لباسی ایستاده بود و آنقدر ثابت و محو بود که چوب لباسی جاندارتر از مرد از غروب حظ برد.

(ادامه دارد)

هزار و یک شبشهرزاد قصه گوخاطرهفراموشی
۲
۰
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید