
یک هفته است قایم شدم. پشت عذرها، بهانهها و هر اونچه که بهم اجازه میده در این اینرسی خشمآلود بمونم.

ول کردم. هزار و یک شب را به بهانه لپتاپ شکسته و نداشتن استیکر فارسی برای لپتاپ جدید.
با مکبوکم دوست نشدم، به انتظار رسیدن موس.
فیلمنامه را دست نزدم، به عذر انجام کارهای عقب افتاده.
لیست را برایت میکشانم تا جایی که تو را رها کردم، خودم را و یک پلاستیک یادداشت عاشقانه.
عقم میگیرد. از روزهای آفتابی قشنگی که با خشم و غر میگذرانم.
قبلتر هم گفتم حوصله کلام تکراری ندارم.
قصهی برگشت را بخوانید، که مطابق معمول تمام نوشتههایم رمانتیک کمدی شروع میشود و درامایی سیاه تمام میشود.

دراز کشیده بود کف وان. فکر کرد به ”نبودن”
حتی این نیستی هم، سر ذوقش نیاورد.
دست کشید به بدنش، زیر آب نیمهگرم و نمکهای سردرگردانحلنشده. دست کشید به پوست خودش.
دست کشید به زخم خودش.
فکر کرد چه چیزی سر ذوق میآوردش؟ نهار مفصلی خورده بود و سقفی بر سر داشت و حس لامسه.
هیچ کدامشان خوشحالش نکرد. فکر کرد اگر زن نبود، درد ماجرا کمتر میشد.هیچ ربطی هم نداشت ولی حداقل غر جدیدی بود.
اگر مرد بود هم نهار همین تکه مرغ سوخاری را میخورد، همین سقف بالای سرش بود و از لمس خودش لذت میبرد.
فکر کرد اگر امروز باران نمیآمد خوشحالتر بود. مگر اصلن هواشناسی چقدر میتواند معجزه بکند.
فکر کرد اگر “او میمرد” اوضاع بهتر بود.
شاید. نبودن خودش، هیجان زدهش نکرد، اما فکر مرگ “او” شنگولاش کرد. دست کشید روی ساق پایش و کف پاهایش را تکیه داد به زنگزدگی لبهی وان.
فکر کرد، اگر همه نبودند، چقدر خوشحالتر میبود.
فکر کرد، اگر قاتل سریالی بشود، خوشحالتر است. هیجان کشتن، کشف کیسهای جدید و تمیزکاری حرفهای بعد از کشتار.
نفس عمیقی گرفت. رفت زیر آب. با هیچ کدام از فانتزیهای تختخوابی و لمس بازیگوشانهی انگشتانش سر شوق نیامده بود. حالا، زیر آب، در وان، فهمید از جهان چه میخواهد.
کشتار جمعی.
شهریار جانم؟ منتظری باقی را بگویم. تمام شد. یک قاتل حرفهای در وان زاده شد. مراقب خودت باش.