
(قسمت دوم قصه ی خاطره)...
چندین ساعت به دیوار وصل بودند. ساعتهای قدیمی آونگدار، ساعتهای دیجیتال و عقربهای و مجهز به پرندهی بی کاکل. جمع ساعتهای بازنشسته در معیت ساعتی بی ثانیه شمار که عقربهاش چرخید و ساعت 11 شد. مرد بند ماسک سفیدی را پشت گوشهایش انداخت و همزمان کشوی عینکها را باز کرد. یک عینک سه بعدی با شیشهی جیوهای به چشمش زد. کشوی دستکشها را باز کرد و یک جفت دستکش سوارکاری پوشید. زنگ خانه به صدا در آمد. مرد دکمهی باز شدن را که بسیار کوچک و به غایت گرد بود فشار داد. گوش سپرد به صدای گامهای زنانه. گامها را شمرد و با بیست و سومین تقه پاشنه بر کف سالن، در گلخانه را باز کرد و به نور داخل اتاق پیوست. دختر با یک جعبه کفش آمده بود و این بار نور آفتاب در چشم چپش افتاده بود و طوری با دقت به هیبت نحیف مرد زیر پنجره نگاه میکرد، انگار می توانست از پس ماسک و عینک مرد را بخواند. مرد جعبهی کفش را به سمت خودش کشید. کاغذها در بستهای ده تایی با بند کفش پوتین مردانه بسته شده بودند. دختر دستش را برای بند پوتین جلو آورد و بیهوا روی دستکش سوارکاری مرد گذاشت. انگشت کوچکش غضروفهای شکننده مرد را لمس کرد. مرد میخواست دستش را عقب بکشد و در خیالش کشید و دستش را بی حال زیر انگشتان گرم دختر رها کرد. مثل دراز کشیدن بعد از شنا زیر آفتاب، روی شنهای خیلی نرم. دختر دستش را پس کشید. هیجانزدهتر از آن بود که این تماس کوچک لرزانده باشدش. "همهشون رو خوندم نمیدونم کی میاد" به سمت راست جعبه کفش اشاره کرد و سه نامه مچاله شده که معلوم بود زن تلاش کرده صافشان بکند. "قرار بود پاییز بیاد "مرد نمیدانست الان به پاییز مانده یا از آن گذشته. زن به هالهی نور بالای کلاه برهی مرد چشم دوخته بود. گویی از پیامبری انتظار معجزه دارد. مرد سریعن نقش جدیدش را پذیرفت و آمد دستش را به زن نزدیک کند. زن بیحواستر از پیش، دستش را پس کشید و تارهای پریشان بور جلوی صورتش را پس زد. "سهشنبه یازده؟" این بار لحن دختر سوالی بود. به تنفسی از سالن رفته بود.
غروب شده بود. خورشید مثل روزهای دیگر از افق پنجره غروب میکرد. مرد کاغذها را روی میز باریک پهن کرده بود. با نفسی حبس، به آرامی قلم فلزی را در مرکب میزد و خطوط نامه را پررنگ میکرد و جان میبخشید. خط اول را تمام کرد و سرش را بالا آورد دستکشهای سوارکاری هنوز دستش بود. لنگهی راست را بیرون آورد و سوختگی مفصلی روی دست راستش را نگاه نکرد. نامه را بالا گرفت و از پس کلمه عشق آتشین غروب را قاب کرد.
مرد بارانی خیسش را روی چوبلباسی کنار شال و چتر خیس رها کرد و پنجره نیم باز شفاف را بست. ساعت دیجیتال بوق کوچکی زد. سه شنبه بود و یازده. مرد کلاه خیسش را روی میز انداخت و کلاه سربازی را با مشقت بر سر گذاشت. لحظهای تردید کرد. سرش را با پارچهای سراسر پوشاند و پارچه را تا زیر دماغش آورد عینک تخم مرغ شکلی را زد و چشم سوخته و چشم خامش را پشت عینک پنهان کرد. قدمهای زن عرض میز را طی کرد، آشفته و تکرارشونده. مرد در اتاق را گشود و به نور پیوست. زن هم از دل باران آمده بود و شال مستطیل شکل دستبافش خیس بود. شال را روی لبهی صندلی انداخت. قطرات بارانی که به جان شال رفته بودند، خطی هلالی روی زمین ساختند. زن لبهی بازویش را روی میز گذاشت. بارانی کرم رنگ اندامی پوشیده بود و رنگ جوگندمی دستانش قطرات باران را پناه داده بود. "چقدر دیگه طول میکشه" مرد از پس شیشههای بیضی شکل، دوست داشت انگشتان منقبضش را از زیر میز بیرون بیاورد و ساق دست زن را با آن رگهای آبی مارگونه قاپ بزند. "آدرستو بنویس" کاغذ و قلم فلزی را به سمت زن دراز کرد و زن قلم را پس زد و مدادی از دل کیفش بیرون کشید. خرت خرت مداد اتاق را پوشاند.