
این پست، قصهی گریه کردن است. اگر به نظرتان لوس یا بیمناسبت است، نخوانید:
اصلن گور بابای خاطره، ادبیات، رمانس یا هر چیزی که مثل بیل مکانیکی، میزند زیر عواطف، بحرانهای حل نشده و عقدههای نگشوده.

من، این شکلی بودم وقتی هزار و یک شب را شروع کردم. امیدوار، شوکه از کووید ۱۹، میانهی ترم سوم لیسانس مجدد و اولین آشناییها با زوم.
چرا شروع کردم به نوشتن؟
تنها بودم. تنهاترین. بی دوستی که فارسی بداند، بی همکلاسیای که سنش به من نزدیک باشد و بی هیچ تصوری از هزار و یک شب پیش رو.

نوشتن، غار امن من، نوشتن از سادهترین و کماهمیتترین چیزها. باکس خریدن برای اسبابکشی یا پختن پاستای گیاهی، برای تو، یا هیچ کس دیگری مهم نیست. لابد اگر هم من میخواندمش، اهمیتی نداشت.
مامان، گهگاه پشت تلفن میپرسد چه خبر؟ هایلایت چه داری؟

خبر؟ ندارم. زندگی مثل معمول به سبک گردووار میچرخد تا یکی به ضرب بکوبد و پوستهی چوبیاش بشکند و مغز سفیدش درآید.

من، شکلک درآوردن تمرین میکردم. چون چند هفته قبل، پسرک خوش خلق استودیوی سه بعدی، بعد از کلی دلقک بازی، بهم گفت چرا در مقابل بازی با صورتم مقاومت میکنم. هر چند که آن رابطه نشد، ولی عادت شکلک در آینه را برایم به یادگار گذاشت.

من سعی کردم. سعی میکنم. که روزگارم بیشتر به چیزی بگذرد که دوستش دارم. خودم را شناختهام، حداقل در آن سطح که بدانم چه عاداتی شادمانم میکند.
دانستن یه قدم است و عمل...خودت بهتر میدانی.

من میدانم خط چشم دوست دارم، نقشه و پرنده.

من وقتی موهایم صاف است، احساس معصومیت بیشتری میکنم.

من بعضی وقتها میروم کنار گلدانها، در حیاط گریه میکنم.
در دو هفتهی گذشته خیلی گریه کردهام و چون نمیشود مدام دوید توی حیاط، در اتاقم، در حمام، پشت فرمان، گوشهی کاناپه و بریکهای زوم گریه کردهام.
معمولن زیاد اشک نمیریزم، از اول ۲۰۲۱، انگار گریهی یک عمر را زمین میگذارم. شاید هم انقدر ۲۰۲۰ ترسناک بود، که میترسیدم از اشک ریختن، میترسیدم اگر زاری شروع کنم، تمام نشود.

من در زندگی آنلاینم، معمولن همین شکلیام. کلاه یا دستمال سر به کله، تاپ نخی و شلوارکهای نیموجبی جین.

من در زندگی آنلاین، شوخ، پر انرژی و پرحرفم. من در زندگی آنلاین گریه نمیکنم، یا به ندرت.

من هنوز بین موی صاف و فر مرددم. من با موی فر بیشتر گریه کردهام. هر وقت میترسم از گریه، مو صاف میکنم و سایه میزنم.

من وقتی ریمل میزنم، گریه نمیکنم. چون چشمهایم را میسوزاند.

من وقتی چهرهی جدید از خودم میسازم، بخشهای جدیدی را آزاد میکنم. مثل رها کردن چند پرندهی ریزه در دل.

پایین موهایم، بقایای یک رنگ موی آبی است. برمیگردد به چهار سال پیش و آخرین دوست پسری که ازش یک کتاب تاریخ هنر ماند، یک مجموعه عکس از کمپهای ایرانگردیمان و ایدهی موی آبی.
تاریخ هنر اینجاست، عکسها در هارد و از رنگ آبی مو، سوختگی تارها!
چهار سال است آرام آرام کوتاهشان میکنم. مثل یک روند بهبود است از عواقب تصمیمات.
اگر ناگهانی کله را آبی کنی، ناگهانی پاک کنی، بیتدبیر بپری در رابطه، بیاراده بیرون بزنی؛ عواقبش میماند.
مثل خط سوختگی رنگ آبی موهایم که حالا قهوهایست.

من، میتوانم با خط آبی موهایم آشتی کنم.

تمام نشد حرفم. قصه ولی تمام شد.
من، شهرزاد، مینویسم تا زنده بمانم.