
هر کسی، هر هنری داشت رو کرد. از غذای دریایی و ماهی شکمپر بگیرید تا انواع کوکتل و املت.
اورلاندو، جشن بیکران. پنج روز را آشپزی کردیم، بازی کردیم و خندیدیم. خانهی من خیلی بزرگ نیست، ولی همه راهی پیدا کردیم کنار هم خوش بگذرانیم.
بچهتر که بودم، هر سال عید میرفتیم اصفهان، خانهی عمهی بزرگم. سیزده روز تعطیلات را همین طور به خوشی و رقص سپری میکردیم. اینجا، بوی عید نمیآید.

کی انقدر بزرگ شدم؟ که من پیمانهی برنج نهار را بشمارم؟ کی من آدم بزرگی شدم که حواسم باشد چای تازهدم به مهمانان بدهم؟ کی؟ تو میدانی کجای راه شسلی جا ماند؟