
حقیقتش این است که غروب امروز، کج بود. حقیقتش این است که شمال هوا سرد است. حقیقتش این است که وقتی تلنگری می خورد به قالب معمولم، غروب ها کج تر، هوا سردتر و بازتاب نورها، درخشان تر است.
یک قصه بگویم و بروم.
یک عقاب از سر کوه بلند شد. کوهی که در دل سرزمینی کوهستانی و پر از برف، سر به فلک کشیده بود. عقاب تمام راه را پرواز کرد. از روی دریاها، جنگل ها و کویرها رد شد. آمد و آمد تا رسید به لب آب. هوای لب آب، عقاب را هوایی می کرد. عقاب یاد آن سرزمین کوهستانی می افتاد. عقاب رطوبت را به یاد سپرد و هزار و یک پر کشید.
شمال است. هوا سرد است. مشق هایم اندازه ی نوار ساحل شرقی آمریکا کش آمده و تمام نمی شوند. من مدام به مادرم فکر می کنم. من مدام به حرف زدن با مادرم فکر می کنم و هیچ چیز، ناامیدکننده تر از لوگوی واتس اپ نیست.
حقیقت این است، چیزهایی هست که نمی دانیم. مثل علت کجی غروب، زمان پایان سفر من، بودجه ی فیلمم و عمر گل داوودی.
چیزهایی هست که نمی دانی.
چیزهایی هست که نمی دانم.
بهار دور است. دلم پر از سرما و مشق نصفه است و بغل مادرم دور، خیلی خیلی دور.