
بالتیمور، دل یک پارک، افقی، تماشای ابرها.
وقتی به خانهام در جنوب برگردم، مینشینم. شاید بروم دوچرخهسواری. اما، مینشینم.
این گوی داغ دلم، امنیت میخواهد. گوشهی آشنا و کنج قدیمی.
برویم سراغ قصهی امشب
همهی ما جالبیم. در برخوردهای اول و ابتدای آشنایی، نسخهی تودلبروی قشنگمان را جلو میفرستیم. تا وقتی که بازی و همبازیمان، بوی نویی بدهند. بعد هم عادت، همه چیز را یکسطح میکند.
هدف، وقت، کلمه
مرا ببر، به آن غار دور.