
جادهام. دوباره. سه باره میروم شمال در این چهار ماه گذشته.
هر بار که رفتم، به نیتی رفتم و حجت دیگری بر من تامام شد و برگشتم.
جاده را میبلعیم، خطوط سفید، بر سیاهی آسفالت این اتوبانهای تاریک آمریکای شمالی میتابد و من، در راهم.
آمدم که بمانم. آمدم که قصه جا نندازم و مدتی پیش که چند شبی را با فاصله نوشتم، حرف بامزهای از دوستی شنیدم.
غر زدم که چند شب است هزار و یک شب ننوشتم، گفت شاید رسیدی به آغوش شهریار و در گوشش قصه میگویی.
شهریارا...
رسیده بودمت؟ نمیدانم. هنوز احوالاتم رسیدن نیست. بیشتر، پارو زدن است.
"چند بار به شب دل باختهای؟"
جاده میرود، من میآیم. جاده میآید.
یادم آمد به توییترم که قبل از تمیز کردنش، تمام توییتهایم را اسکرینشات کردم.

الان در جادهام. با دابل شات سرد اسپرسوی استارباکس. کلاژ نصفه همراهم است، شیشهی ماشین تمیز است و نمیدانم قرار است در گوشم بگوید میترسیدم نیایی.
چقدر تنهایی چشیدیم، چقدر به تنهایی خو گرفتیم.