
باقی عمرم را کجا زندگی کنم؟
این روزها مدام فکر میکنم به آب و هوا، شرایط بیمه، مالیات و دایرهی حمایت عاطفی.
برایم دور بود. خیلی خیلی دور. که بخواهم، خودم محل زندگیام را انتخاب کنم. این حجم از اختیار، هولناک است. بله، لغتی همین قدر رعبآور، هولناک.
دانستن این نکته از وقتی که پا به این دنیای بزرگ گذاشتهام، تا همین لحظه، این قدر خودم را از دور تماشا نکردهام، و از نزدیک. هیچ وقت خودم را انقدر عمیق شخم نزدهام.
هرگز نبوده قلب من، اینگونه گرم و سرخ.
فکر میکنم. به اینکه این دومین کشوری است که در آن زندگی کردهام. فکر میکنم. این دومین قارهای است که به ساعت آفتاب طلوع و غروبش زندگی کردهام.
وقتی از خانه بیرون میزنی، دیگر هیچ چیز شبیه قبل نخواهد بود. حتی اگر به همان خانه برگردی.
فکر میکنم من با دو چمدان بیست و سه کیلویی بیرون زدم، با دو بال و یک قلب پر آرزو. حالا تعداد چمدانهایم بیشتر است و بیست سه کارتن وسیله دارم. آما؛ میدانم، هر آینه که بخواهم، دوباره زندگیم را در چمدانهایم جا میکنم و میروم. چه چیزهایی با من سفر میکند؟ پوسترها، نقشهی جهان، بشقابهای گل سرخی، ادویهها و لابد این صندلی کارگردانی.