
نشستهام در کافهی دوستی ایرانی. کسی نیست. بعد از پیانوی بیکلامی که از بلندگوها پخش میشد، دوست مشترکمان موزیک رو عوض کرد و آهنگی پلی کرد برای موفرفریها. نشنیده بودم. این طوری شروع میشد که مثل هزار و یک شب پر ازحرفهای نابی.
حرف ناب؟ اصلن قرار نیست تمام کلام، ناب باشد.
گاه ما حرف می زنیم، برای بازی کردن، مباحثه و شاید وقت گذرانی.
گاه ما تقسیم می کنیم، برای تایید گرفتن، یا نگرفتن و شاید وقت گذرانی.
گاه ما بازی می کنیم، برای بازی، بازی و بازی.
روزها گر رفت، گو، رو، باک نیست.