
این دیروز دیروز است و من میخواهم بیل تمام کارهای ناتمامم را در این چند روز بزنم. شبهای جاافتادهی هزار و یک شب، فیلمنامهام برای گری، اسکالرشیپ صلح، مراقبت از پوستم، دوده گرفتن خانه، یک دل سیر گریه و لابد نوشتن در دفتر یادداشت شخصیام.

وقتی ماه هنوز در آسمان بود، دوستانم کنارم بودند. گروهی آن طرفتر ساز کوبهای میزدند، ما با موجها بازی میکردیم و دل من پر از شوق و اندوه مدام بود. شادمانی تقسیم این لحظه با رفقایی که اندازهی تمام این هجرت، کنارشان خندیدم. شب آخر اقامتشان در خانهی من، مهمانسرای شکوفه و شرکا بود و دلم میخواست بگویم چقدر دوستشان دارم.
آما، همیشه جای خالی دیگران هست. حیف شد علی از این قیمه امتحان نکرد. کاش سحر بود و با هم شراب میخوردیم و صد حیف که آرمان عاشق ماه، این غروب را ندید.
سیاههی حسرت، انتها ندارد. مثل نورهای شب، مثل موجهای نرم، مثل تماشای طلوع و غروب.
بیقرارم، شاید هم ترسیدهام، یا به این شیوهی نوی زندگی عادت ندارم. به خودم بودن.