
تو میدانی...چرا رهایت کردم؟ تو میدانی...چرا فرار کردم؟
از چه ترسیدم؟ از این که بشود یا نشود. چه چیز مرا فرستاد به این نقطهی دنیا؟ ترس است؟ ترس رسیدن به تو؟ ترس نرسیدن به چه بود که مرا فرستاد جایی دور.
این که پنج روز مهمان داشتم، مادر دخترعمویم که با هم بزرگ شدیم فوت کرد، دلتنگیهای بی شاخ و دم همه بهانه است. شاید هم این زندگی تمام بهانه است برای پرخوریها، سیگارهای آخر شب، بوسههای بیهدف.
من، میدانم چه میخواهم. لابد تا جایی فکر میکردم میدانم چه میخواهم. حتی الان، که صدای دست و رقص مهمانان، با آهنگ جنتلمن ساسی از اتاق پذیرایی شنیده میشود.
بگذار حالا که برگشتهام، حقیقتی بگویم.

این منم. که پناه آوردهام به دستشویی خانهای که در آن مهمانیم. تا بنویسم.
من ترسیدهام.
از پیر شدن. نفهمیدن خودم. مرگ مامان و بابا. تنهایی. ورشکستگی. اضافه وزن. بیاستعدادی.
من ترسیدهام و نمیدانم چطور برگردم.
صدایت کنم؟ شهریار...امیر...شاه...دلدار...
صدایت میکنم و ترس...
ترس میپیچد در دلم.
صدایت میکنم و هیچ کس نمیشنود.