
هرگز نبوده قلب من، اینگونه گرم و سرخ. نخیر هم. این بار اولم نیست ته دلم، پشت پناهم و ذهن استدلالگرم، دست جمعی انقلاب کردهاند.
ما چه زمانی احساس اضطراب میکنیم؟ مواجهه با ناشناختهها؟ بحرانهای عاطفی؟ یا چندمین روز ماه و هجوم هورمونها؟
چند روز است که پایم روی زمین نیست. لقی لپتاپ، انگشتهای مدام یخم، هیولای هولناک هورمونهایم و انبوه مشق پایان ترم، کودتا کردند. چطور؟ الان خدمتتان عرض میکنم.
من در دامنهی کوه بزرگ شدهام، الوند. الوند استوار. الوند زیبا. من در هوای سرد و خشک، با بادهای پر قدرت و سوزهای موذی رشد کردهام. آما، سه سالی است که در حاشیهی اقیانوس اطلس، هوای استوایی و ریبن دمپایی ابری زندگی میکنم.
در این کشور پنجاه ستاره، خودم رو جنوبی میدانم و کلیدی که به دسته کلیدم آویزان است، خانهی خوش خلق رنگینی را در دل اورلاندو باز میکند.
حال، کجا هستم؟
شمال. در میان واشنگتن دیسی و بالتیمور، الاکلنگ بازی میکنم. هوا سرد است و هر روز به سرما فکر میکنم. نه چون برایم جدید است، چون مرا یاد الوند میاندازد و بادهایش.
بچهتر که بودم، مدام مامان را در حال بافتنی و خیاطی تماشا میکردم. برایمان کلاه، شال و جلیقه میبافت. بعد از گم کردن تعدادی دستکش، مامان خلاقیتی زد ماندگار. بند بلندی بافت و هر لنگهی دستکش را به یک طرف بند وصل کرد و اینطوری جمعیت رو به رشد دستکشهای یک لنگه را کنترل کرد.
دوست دارم در خانه هم دستکش بپوشم و پوست پرتقال بیاندازم روی بخاری.

این از قصهی بادها. نوبت کدام قصهی ریز است؟
بله. برویم سراغ قلب گرم و سرخ من.
مهاجرت، زندگی در شهری مثل جکسونویل، شش ماه زندگی مطلقن تنها، نداشتن دوست همزبان و در ادامه پندمیک و خانهنشینی، مرا به موجودی منزوی تبدیل کرد. اگر که مرا در ویرگول میخوانید، یحتمل نمیدانید که کلمهی منزوی، چقدر از خلقیات معمول من دور است. اگر هم که در کانال تلگرام مرا دنبال میکنید، انزوای من به نظر غیرواقعی میآید.
چهار ماه است آما، زندگیم شلوغتر شده است. دوستان جدید شمالیام، که از حضورشان در زندگیم شادمانم، وارد زندگیم شدهاند و متقابلن برای هم وقت میگذاریم و توجه و مهر رد و بدل میکنیم.
تا اینجا هم همه چیز تحت کنترل است. تا وقتی که ارتباطات، از قالب معاشرت از سر تفریح در میآید و با هم حرف میزنیم. از چیزهایی واقعی. که متعلق به زندگی آدم بزرگهاست. از ناامیدی و خستگیهایمان، ناکامیها و ترسها، آرزوهایی که بزرگ نشدند.
دوستان شمالی، دیگر فقط چهرههای آشنای مجازیای نیستند که با هم مافیا بازی میکردیم و فیلم میدیدیم. ما، دوستیم.
با تمام بار اضافهای که دوست برای دیگری به همراه میآورد، منم دلم گرم است.