
شیشههای رنگشدهی شراب، شش استیت آمریکا را در چمدان قهوهای چرخیدند و حالا آرام گرفتند. چه میزبانی باصفاتر و خوشذوقتر از سحر؟
چه محلهای بهتر از این دیوارهای رنگین و پرچمهای آویخته؟
این اولین بار است که جا میگذارم به اختیار.
همهی آنچه ساختم را. این اولین بار است که درست است. دوستی ساختن و بازسازی هر روزش.
سحر، میزبان بطریهاست و من حواسم پرت برگشتم به جنوب است. ترسیدمام. از مشقهای آخر ترم، از بوی پاییزی که با راندن در جاده از دماغم میرود و این جگر لت و پارم که دوباره، حیران، برمیگردد خانه. گیریم برای چند روز.
شرح جان اگر بدهم، شرح جان دادن است. جان شرح دادن ندارم.