
سه ساعت نگذشته بود از داستان قبلیام، که شب دویست را شروع کردم. بزرگترین دستاورد استمرار در قصهنویسی، همین طلب کردن نوشتن بیشتر و بیشتر است. از خواب پریدم و اعداد ۳۴۶ ساعت، نهیب زد که آی قصهگو، زود برگرد به سرزمین رویا، اگر نه تا طلوع باید گوسفند بشماری، یا ستاره، یا تیله.

به عادت انسان مدرن، دست بردم به موبایلم که لابد برایم لالایی بخواند که دو پیام چشمم را گرفت. اولی بی هیچ توضیحی یک کلمه برایم فرستاده بود "*لحظه"
قصهی شب صد و نود و نهم را باز کردم و دیدم، هی، دل غافل، نقطهی لحظهام را جا انداختهام.
پیام دومی، برایم نوشته بود، "من هم امشب زود میخوابم اگر رویایم بگذارد".
میدانی شهریار، دلم پر از شکلات شد. تازه تو رو خواب کرده بودم و داشتم از سرسرا رد میشدم که دو صدا در گوشم خوانند. قصهگو، باز هم قصه بگو.
حذف اپلیکیشن اینستاگرام و فیسبوک از موبایلم، از یادگارهای این خانهنشینی است. سال گذشته، گوشتخواری را جا گذاشتم. امسال اعتیاد دیده شدن در فضای مجازی. بعدیاش بیشک، روزانه بیست دقیقه ورزش است و حذف نوشابه.
قرارم بود که امروز را بنویسم، آما بیشتر به گرم کردن عضلات درامنویسم مغزم گذشت. ببینم روزگاری که نوشتن متن دراماتیک، به اندازهی قصه گویی هزار و یک شبم، آسان باشد.
بیایید یک تئوری را با هم بررسی کنیم: فکر میکنید ممکن است، این ما باشیم که با ارزشگذاری و تعریف حداقل شرایط اولیه، جلو بردن بعضی از امور را به وقفه میاندازیم؟ سر فرصت به عمهام زنگ میزنم، یک روز مینشینم و فیلمهای ندیده از چاپلین را تماشا میکنم، فیلمنامهام را وقتی همه چیز را سر جایشان گذاشتم شروع میکنم. این شکل از مقاومت ممکن است از ترس از شکست بیاید شاید هم از ترس از موفقیت. هر چه هست، میتوان برایش الگوی نو تعریف کرد.
تغییر عادت. تغییر تفکر. تغییر نظر.
حتی همین رفت و برگشت بین تلاش مستمر، همین غر، همین پیمان تغییر بستن با خویش، بخشی از این بازی بزرگ است. بازی سپری کردن زمان و معنا بخشیدن به خودمان.

این جملهی گوته، یک سال و نیم است جلوی چشمانم است. اولین و آخرین چیزی که هر صبح میبینم و هر آخر شب میخوانم.

این هم یادداشت دوقلویش است. خواندن یک جمله برای یک عمر، مثل مدام ذکر گفتن مذهبیون است. تکرار و تکرار تا یقین. فقط باید چشم و گوش باز گذاشت که زبان در چرخهی عادت نیفتد و صرفن کلمه نشخوار نکند.
این همان جایی است که تغییر عادت یا الگو، مثل یک شوکر کوچک، چرخها را به ریل اصلی برمیگرداند.
یادتان هست به تاریخ سیام سپتامبر همین سال دو صفر، دو دو، گفتم، گم شدهام؟
یادتان هست شرح حیرانیام را نوشتم؟
امشب در آینهی روشویی طبقهی پایین، به خودم سلامی دوباره دادم.
اوایل قرنطینه، به مامان گفتم شروع کردهام با گل و گیاه و دور و ورم حرف میزنم. جواب داد کاملن طبیعی است، هر وقت دیدی جوابت را دادند، جای نگرانی دارد.
حالا هم تا وقتی به تصویر خویش در آینه سرسلامتی میدهم، اوضاع تحت کنترل است.
بگذار حقیقتش را بگویم، آینه و باد و کوچه بهانه است جانم.
در فکر ناباوری آن دمام که شهریار، صدایم کند. آن وقت دیگر این فقط کلمات من نیست که بر بلندای شهر، رو به گسترهی طلا ایستاده.
فقط کلمات نیستند که به تماشا ایستادهاند.
خورشیدی طلوع میکند، خورشیدی غروب میکند و شهریار مرا میخواند، "شهرزادم..."