شب دوم

شهرزاد اسم ایرانی نیست. نسخه‌ی کوتاه شده‌ی شهرآزاده است. هزار و یک شب هم، اساسن یک افسانه‌ی عربی است. استاد ادبیات انگلیسی‌ام گفت. حالا واقعن چقدر عربی است و چقدر فارسی؟

هم‌خانه‌ام دورگه است. عرب سوریه‌ای و آمریکایی. موهای هر دویمان قهوه‌ای تیره‌ی فر است. آشپزی هر دویمان عالی است. "امینه" در تمام غذاهایش سیر می‌ریزد و من آشپزی بدون پیاز را بلد نیستم. کابینت‌های آشپزخانه‌مان پر است از زردچوبه، فلفل سیاه، کاری، سماق، دارچین و زنجبیل. نعناع، گشنیز، مرزه ترخون و زعفران.

ما همدیگر را با غذاهای پرادویه شگفت زده می‌کنیم. از حمص لبنانی و مغلوبه سوریه‌ای بگیرید تا قیمه بادمجان و آش رشته. امینه استاد غذای هندی است و من سوشی رول می‌کنم. آشپزخانه‌ای بین المللی با دو آشپز جاه‌طلب آلفا، گوشه‌ای از بهشت فلوریداست.

من و امینه هر دو خوب می‌دانیم که به جامعه‌ی دختران سفیدپوست بلوند تعلق نداریم و در دسته بندی مجزایی لیست می‌شویم. دختران خاورمیانه‌ای. برای من، دختران ترک، ارمنی، ایرانی، افغان و عرب متفاوتند. از دید امینه، هر دوی ما دختر عرب محسوب می‌شویم.

اولین بار، بعداز ظهری ولو شده بودیم روی کاناپه، با موچین‌ها و آینه‌های محدب‌مان. پرسیدم امینه تو هر چند روز یه بار ابرو برمی‌داری؟ گفت هر دوهفته یک بار. گفتم خوشا به حالت من هر روز صبح جلوی آینه ام. همانطور که ابروهایش در هم بود خندید که آره دیگه من و تو چون دختر عربیم، وضعمان این است و ادامه داد این دخترهای بلوند که مثل ما...باقی حرفش را نمی‌شنیدم. من عرب نیستم. من ایرانیم.

من نشسته بودم روی تختش و امینه داشت برای عروسی عربی‌ای که آخر هفته بود لباس انتخاب می‌کرد. پیراهن طلایی و مشکی مجلسی‌ای پوشیده بود و پرسید. عروسی عرب ها را که دیدی، شیک هست؟ مهم است من عروسی عربی رفته‌ام یا نه؟ من هم از دل فرهنگ شینیون و پولک می‌آیم. گفتم چرخ بزن. اگر به نظرت کوتاه نیست خیلی شیک است. خودت که می دانی عرب‌ها آخر شب عکس‌ها را می‌بینند و غیبت می‌کنند.

کاش به جای این دو هزار و پانصد سال آریایی، بیست و پنج سال فرهنگ عشق به همسایه را یاد گرفته بودم. اگر امینه فرانسوی بود و می‌گفت ما دختران فرانسوی، لابد حیرت نمی‌کردم و پذیرش شباهت‌ها برایم بدیهی‌تر بود. من و امینه می‌توانیم هر دو دختران عرب باشیم. امینه و من می‌توانیم هر دو دختران پارسی باشیم. بند خاورمیانه محکمتر از این حرفهاست.