
شهرزاد قصهگو یک قدم با مرگ فاصله داشت. از شبی میگویم که به عقدالحبس شهریار درآمد. تمام زنان قبل از او سپیدهی صبح را ندیده بودند، اما او پر از شوق زیستن بود، هزار و یک آرزو داشت برای باغ پهناور پشت کاخ. میخواست انار بکارد، به بکارد، نارنج بکارد، برود زیر سایه درختان با ندیمههایش بعد از چاشت همایونی، چرت بزند. ملکهی دربار شده بود و باید راهی پیدا میکرد.
قصه ای که با هم میشنویم، نگاهتان را به هزار و یک شب عوض میکند، اگر خون آریاییتان اجازه نمیدهد، دوباره افسانهها را از نو بشنوید، جای غلطی سر زدهاید. نه اینکه بگویم از حضور مجازیتان ناراحتم، برعکس من عاشق میزبان بودنم و حالا که در هجرت، (نخوانید غربت، بخوانید خانهی جدید)، خانهنشین قرنطینهام، از بازدید شما مهمان نازنین خوشحالم و صمیمانه امیدوارم خوش بگذرانید.
شهرزاد قصهگو، زیرک بود. زیرک هم از آن لغت های بامزهی فارسی است. مثلن به جای اینکه بگویند، فلانی عجب مارمولک بازیای درآورد و وام مسکنش را ردیف کرد، میگویند، خیلی زیرکانه عمل کرد. این را از مامان نقل قول میکنم و حق تالیفش محفوظ است. مامان اعتقاد دارد مردم، آدم ها را بر اساس زیباییشناسی به دو دسته تقسیم میکنند. خوشگل و بانمک. چند سال قبلتر در جمعی از مامان نقل قول کردم، یکی از دوستانم پس از کمی مکث گفت، باورم نمیشود این همه سال مرا بانمک صدا میکردند و فکر میکردم تعریف خوبی است.
خلاصهی امر، شهرزاد زیرک قصه ی ما، نه تنها جایگاهش را به عنوان ملکه، سمبل قصهگویی ادبیات فارسی و قهرمان نجات زنان ثبت کرد، بلکه گوش شنوا پیدا کرد. بله، گوش شنوا. چیزی که سخت پیدا میشود حتی برای یک قرار قهوهی ساده. خوشا به حالت قصهگو، ما هنوز اندر خم یک کوچهایم.