یعنی شهرزاد در تمام آن هزار و یک شب، خسته نشد؟ شبی نرسید که بگوید، راستش را بخواهی شهریار، یادم نیست قصه را. تا کجا گفتم و امشب بدجوری میگرنم گرفته. این شراب انگوری که از بغداد برایت تحفه آوردند، کیمیاست.
بگذار بروم ته گنجه را بگردم، لابلای بوی دارچین و زنبق، ببینم مسقطی‌ای، باقلوایی، حلوایی گوشه‌ی این صندوقچه جا خوش کرده است.
یعنی در این هزار و یک شب، نرسید ساعتی که شهرزاد بگوید، علی بابا و چهل دزد را رها کن شهریار. بیا برویم شب‌نشینی خانه‌ی وزیرت، پدرم. دلم برایش تنگ شده.
قصه‌گو دل قوی دار، سحر نزدیک است.
