
قهرمان قصهی امشب شهرزاد نیست، شهریار است. بله، شهریار.
شهریار هزار و یک شب، مردی دلشکسته که جفا دیده بود، اما قدرت و مقامش، فرصت انتقام را برایش آماده کرد. شهریار، هر شب زنی را به عقدالحبس خویش در میآورد و در انتقام ( میگویند از سر نفرت، من اعتقاد دارم از عشق بی کرانش به زن جفاکار زندگیش) زنان را میکشت.
شهریار، فرصت دوباره دادن را نیاموخته بود، شاید چون پادشاه دو عالم بود و از قالی سلیمان تا شنل ابریشم به چشم بر هم زدنی سر از دربارش در میآورد.
شهریار، بخشیدن ، از نو آغاز کردن و اعتماد را بلد نبود. شهریار اما، صبر کرد. شهریار هزار و یک شب را، هزار و یک رج یک افسانه را به گوش جان شنید. نه چون نمی توانست از قصه شنیدن دل بکند، بلکه می خواست صبر را بیاموزد، آن چشم انتظاریای که عاشق میکشد تا محبوبش را بشنود، ببوید و از نو بخواند.