
رویا میبافم، رج درو میکنم و با گنگترین کلام جهان میخوانمش.
پارسال این روزها چه میکردم؟ از امتحاناتم خلاص شده بودم. ترم اول رنج آور و دردآلود پذیرفتن فضای جدید آکادمیک.
چه حالی داشتم؟ بعد از دو روز کار در ساحل تالبوت جکسونویل، تب کرده بودم. منشی صحنه بودم سر فیلمبرداری فیلم استادم، نادان از قدرت سوزان آفتاب فلوریدا، به جای بلوزی آستین بلند و خنک، تاپ بی آستینی پوشیدم که کمتر گرما بکشم. خنکتر بودم؟ البته، اما تب کردم و از آفتاب سوختگی مریض شدم. بعد از یک سال، هنوز رد آفتاب آن روز را بر شانههایم دارم.
تنها زندگی میکردم، همخانهام نیامده بودم و عزلت مطلق. شبی که پماد آفتابسوختگی خریدم و دستهایم عاجز بودند از دست یافتن به نقطه ی کور پشت گردنم، نشستم زار زدم. که یا باید یوگا یاد بگیرم و انعطاف بدنم را بالا ببرم یا هیچ وقت در ساحل بدون چتر نجات نروم. اما، ترک تنهایی گزینهام نبود.
تنها بودن، برای طولانی مدت، نتایج بازگشتناپذیری دارد، مثل میل به سکوت، کمحرفی، خلوتنشینی و از همه مهمتر عادت کردن به تنهایی. این که کسی نباشد تا قدمت را با او هم سرعت کنی، یا پیادهروی باریک را به اشتراک بگذاری. هر جای مسیر، هوس کنی، میایستی به تماشای ابری، بادی، صبحی.
تنها بودن، برای طولانی مدت، تجربهی شگفت انگیزی است. آشتی با خودت، افکارت، شنیدن خودت، دیدن خودت، بگویم خودشناسی کافی نیست. خودشناسیای که به جهت گرفتن احساسی نسبت به خود ختم میشود، عشق به خویش یا گریزانی از وجود.
تنها بودن، برای طولانی مدت، یک عادت عجیب میآورد. عادت به تنها بودن. عادت به نبودن هیچ کس. عادت به خودت و این غریبترین عادت جهان است.
امسال دستم رسید به آن نقطه ی پشت گردنم و این قرنطینه فعلن حسرت آفتاب نوار ساحلی را به دلم گذاشته. زیر پرتو خورشید در اتاقم کش میآیم. من و خودم و تنهایی.