
من "23" را دوست دارم، عدد اول است. کرور کرور عدد اول دیگر هم در جهان ریاضیات هست، اما عدد اول من، بیست و سه است.
آخر شبها، شاملو از سکوت و سخنان ناگفتهاش میگوید و من مینویسم. هر روز، که یادم بماند، لحظهای هست از آن من. از آن دم سخن میگویم که هیچ امر و اتفاقی اهمیت ندارد، جز این دم، و بازدم، و این دم و بازدم.
من، بیست و سه سالگیم را خوب به یاد دارم. برای من شبیه هجده سالگی است، اندکی بالغانهتر. اولینهای بسیاری را در آن سال زیست کردم. چند روز دیگر سی و یک ساله میشوم. سی سالگیام را هم به یاد خواهم داشت. به ذره و روز و لحظه.
سی سالگی، پر از حیرت، آشتی و عبور. یاد گرفتن این که "راز نهان" من است که از هر چیز دیگری مهمتر است. دوست داشتن خویش، که اگر ندانمش، نمیتوانم به دیگری عشق بورزم.
"گاه به سخن گفتن از زخمها نیازی نیست" سی سالگی دارد تمام میشود و معلمم، امروز، لبخند زد که خودت را به یاد بیاور، دو سال قبلترت را که آمدی و شروع کردی. امروز، به خودم گفتم، برگرد ببین سی سال قبلترت را که به زمین آمدی و هیچ نمیدانستی. حال این تویی "سرشار از حرفهای نگفته"، "اعتراف به عشقهای نهان"، خلق تصاویر بدیع. با خود وفادار بمان و مهربان، قول.