
دلُم تنگ، زمین تنگ، آسمون تنگ
غم دوریت به جانُم میکنه جنگ
فائز دشتی، چه قلب شباهنگی داشته و طبع شعر دلانگیز.
آسمون تنگ نیست، نه حتی زمین. این چشمهای من است که نیمهباز مانده، خیره به دور، دیر.
چند روزی مانده از این سفر دور و دراز. برمیگردم خانه، با چمدانهایم، عکسها و دو شیشه نوشابه با قلمههایی که از وستویرجینیا با من همراهند.
میرویم سراغ قصهی امشو، که آخرین روایت من است از این ۲۰۲۰ دلانگیز:
تا حالا خلاف رودخانه شنا کردید؟ نه؟
خلاف مسیر رفتن نیست فقط. روبرو شدن با فشاری که از روبرو میآید، عبور و ادامه و ادامه.
فرض کنید چیزی درون شما، مثل یک فلز مذاب میگردد. مثل خون در رگ. این مایهی روان سنگین، جوهر غریزهی شماست. به شما فرمان میدهد غذا بخورید، آب بنوشید، از خطر فرار کنید، امن بمانید، سکس کنید و کودک تولید کنید.
گاه، تصمیمات ما با غریزهی ما، در تضادند.
مثلن، یکجانشینی، احساس امنیت بیشتری میدهد تا در سفر بودن.
مذاب جوشان درون، وقتی نادیده گرفته میشود، فوران میکند. هر شکل از پیام والدی و تصویر هولناک، به مغز مخابره میکند تا تصمیم را عوض کند.
در سه روز گذشته، چند بار گریه کردم. گریهی اضطراب و بیقراری. دعوا با خودم که چرا در سفرم، چرا سیالم، چرا نمیروم یک جا، یک گوشه آرام بگیرم.
به من خوش نمیگذرد؟ خیر! به غایت ایام به کام است.
آن جوهر درون من است که ترسیده، که جاذبه را گم کرده و حاضر است هر کاری بکند و به دایرهی امنش برگردد.
من هفتهی دیگر، پنجشنبه باید رسیده باشم، شاید هم زودتر.
آهسته رو، کارام جانم میرود.