نجات کلمات

پسرک، مدت‌ها بود که ذهنش پر از سوال بود سوال‌های بی‌جواب. درست مثل پسربچه‌ای پنج‌ساله و کنجکاو که با دیدن هر چیز تازه، بی‌وقفه از پدرش می‌پرسد: چرا؟

همه‌چیز این دنیا برایش عجیب بود جهانی سرشار از چرا هایی که پاسخی نداشتند.

سوال‌ها در ذهنش ریشه دوانده بودند. هرچه زمان بیشتر می‌گذشت، ذهنش سنگین‌تر و غلیظ‌تر می‌شد گویی از واژه‌هایی ساخته شده بود که هرگز اجازه نداشتند بر زبان جاری شوند.

سوال‌هایی که برای نپرسیدن آفریده شده بودند.

سوال‌هایی که سکوت، تنها معنای آن‌ها بود.

معنایی بی‌شاهد

مثل یک پروازی بی‌جهت.

این سوال‌ها با کلمه‌هایی معنا می‌شدند که هیچ‌وقت وجود نداشتند، کلمه‌هایی که هنوز وجود نداشتند، اما جایی در تاریکی ذهن پسرک نفس می‌کشیدند.

آن کلمات باید روی کاغذ پاشیده می‌شدند، مثل آشوبی زیبا.

اما هنوز وجود نداشتند.

و ذهن پسرک لبریز بود از نبودن آن‌ها.

باید کاری می‌کرد.

کلمه‌ها پر از نیاز بودند نیاز به وجود داشتن.

و پسرک باید نجاتشان می‌داد.

وقت زیادی نمانده بود فقط به اندازه‌ی یک نفس حبس‌ شده. نفسی که اگر بازنمی‌گشت، کلمه‌ها خاموش می‌شدند و برای همیشه زیر خاک دفن می‌شدند.

پسرک شنیده بود در دوردست‌ها، جنگلی فراموش‌شده وجود دارد جنگلی که در دلش برکه‌ای جادویی پنهان است.

می‌گفتند آب آن برکه، میتواند هرچیز بی جانی را زنده کند

 پسرک فکر کرد شاید میتواند کلمات را نجات دهد کلمه‌هایی که هرگز وجود نداشتند، اما همیشه منتظر بودند کسی آن‌ها را به دنیا بیاورد.

پسرک باید وارد جنگل میشد

جنگلی که نقشه راه نداشت با برداشتن قدم اول  برگشتی نبود

پسرک سیگار برگش را برداشت و گوشه‌ی لبش گذاشت. شعله‌ی فندک برای لحظه‌ای تاریکی را شکافت. نخستین پک را زد، چشمانش را بست و دود را آرام بیرون داد.

وقتی چشم گشود، جنگل او را بلعیده بود.

درختان بلند و درهم‌تنیده، آن‌چنان به هم رسیده بودند که نور خورشید به‌سختی راهی به زمین پیدا می‌کرد. جنگل در نیمه‌تاریکی فرو رفته بود و مهی نازک آرام میان تنه‌ها سرگردان بود.

تنها صدایی که سکوت را می‌شکست، تق‌تق منظم دارکوبی بود که بر تنه‌ی درختی می‌کوبید، گویی پیامی را در دل چوب حک می‌کرد.

بوی خاک نم‌خورده، خزه و برگ‌های خیس، در هوا شناور بود. پسرک نفس عمیقی کشید و احساس کرد عطر جنگل از پوستش عبور می‌کند و جایی دورتر، در اعماق وجودش، لمس میشود

پسرک حس عجیبی داشت حسی که نه می‌شد نامش را ترس گذاشت و نه شجاعت.

چند قدم آرام برداشت. برای پیدا کردن برکه، راهی جز پیش رفتن نداشت.

با خودش زمزمه کرد: چه جنگل ترسناکی...

سکوت، انگار صدایش را بلعید.

قلبش آرام نمی‌تپید می‌کوبید. پاهایش می‌لرزیدند، انگار زمین دیگر توان نگه داشتنش را نداشت. هر سایه، شبیه موجودی بود که از تاریکی چشم به او دوخته و منتظر لغزشش بود.

پسرک ایستاد و به پشت سرش نگاه کرد.

اثری از راهی که آمده بود، باقی نمانده بود.

جنگل، راه بازگشت را از یاد برده بود.

او نفس عمیقی کشید،  و دوباره راه افتاد.

پسرک بی‌هدف قدم می‌زد.

هر طرف را که نگاه می‌کرد، جنگل یکسان بود، درخت، مه و سکوت و گاهی صدای زوزه گرگ ها ...

با خودش گفت: حالا از کدوم طرف برم؟ برکه کجاست؟

چند لحظه ایستاد و به اطراف نگاه کرد.

نمی‌دونم... ولش کن. فقط برو. بالاخره هر راهی، به یه جایی می‌رسه.

و دوباره قدم برداشت بی‌آنکه بداند در جنگل، همیشه راه‌ها به جایی ختم نمی‌شوند.

در میان تمام صداهای جنگل، چیزی جز سکوت نمی‌شنید.

سکوتی عمیق و بی‌انتها، آن‌قدر سنگین که انگار تمام صداهای دنیا را در خود دفن کرده بود.

پسرک آرزو کرد کاش می‌توانست مانند همین سکوت، آرام‌آرام محو شود بی‌آنکه کسی متوجه نبودنش شود.

اما جایی در اعماق وجودش، هنوز چیزی باقی مانده بود... چیزی که نمی‌خواست فراموش شود.

پسرک در سکوت جنگل، چیزی را تجربه می‌کرد که تا آن روز هرگز نشناخته بود.

انگار تمام احساسات دنیا، یکی یکی از تاریک‌ترین گوشه‌های وجودش بیرون می‌آمدند.

ترس بود، آرام و سرد، مثل دستی که قلبش را فشار می‌داد.

غم بود، سنگین و عمیق، مثل بارانی که هیچ‌وقت نمی‌بارید.

خشم بود، شعله‌ای خاموش که هنوز درونش گرما داشت.

و در کنار همه‌ی آن‌ها، آرامشی عجیب، آرامشی که نمی‌دانست از کجا آمده است.

برای اولین بار، پسرک تمام خودش را احساس می‌کرد.

پسرک همچنان قدم می‌زد، میان درختانی که انگار هرکدام رازی را در خود پنهان کرده بودند.

ناگهان صدایی شنید.

خش‌... خش...

صدایی آرام که از میان برگ‌ های خشک نزدیک‌تر می‌شد.

قدم‌هایش متوقف شد.

آهسته سرش را چرخاند.

وای نه...

انگار جنگل تصمیم گرفته بود چیز دیگری برای ترساندنش نشان دهد.

چند قدم دورتر، خرسی قهوه‌ای ایستاده بود.

چشمان پسرک و خرس در هم قفل شد.

زمان برای چند ثانیه ایستاد.

پسرک در دلش فریاد زد: وای خدا... این از کجا پیداش شد؟ مگه اینجا حیوان وحشی هم زندگی می‌کنه؟

نفسش تند شده بود.

حالا باید چی کار کنم؟ فرار کنم؟ اگه دنبالم بیاد چی؟ اگر همین جا بایستم... میاد منو می‌خوره؟

اما خرس تکان نمی‌خورد.

فقط نگاهش می‌کرد.

نگاهی عجیب نه خشمگین، نه تهدیدآمیز.

پسرک کمی آرام‌تر شد.

صبر کن... شاید مهربونه.

چند لحظه فکر کرد.

آره... شاید منو دوست داره

اره دوست داره اما فقط به عنوان یه غذای خوشمزه...

ترس دوباره تمام وجودش را گرفت.

و ناگهان، بدون اینکه بیشتر فکر کند، با تمام توان شروع به دویدن کرد.

پسرک با تمام توان می دوید.

شاخه‌ها به صورتش برخورد می‌کردند و برگ‌ها زیر پاهایش خرد می‌شدند. نفسش بریده بود، اما جرات نداشت پشت سرش را نگاه کند.

صدای قدم‌ها را می‌شنید.

سنگین... آرام... نزدیک.

خش‌ خش برگ‌ ها لحظه‌ای قطع نمی‌شد.

نه... نه... داره میاد دنبالم.

قلبش محکم می‌کوبید.

اما هرچه بیشتر می‌دوید، صدای قدم‌های خرس هم نزدیک‌تر تر می‌ شد.

پسرک دیگر نمی‌ دانست از خرس فرار می‌کند یا از ترسی که درون خودش ساخته بود.

جنگل تمام توانش را گرفته بود.

و پشت سرش، چیزی همچنان او را دنبال می‌کرد.

پسرک با تمام توان می‌دوید.

اما ناگهان چیزی تغییر کرد.

زمین زیر پاهایش دیگر سفت نبود.

احساس کرد خاک، آرام‌آرام نرم می‌شود انگار جنگل دستش را زیر زمین پنهان کرده بود.

یک قدم دیگر برداشت...

و ناگهان پایش فرو رفت.

گل سرد، تا مچ پایش بالا آمد.

تقلا کرد، اما هرچه بیشتر تلاش می‌کرد، بیشتر فرو می‌رفت.

چند لحظه بعد، پاهایش تا زانو در باتلاق گیر کرده بود.

نه...  امکان نداره.

نفسش بریده بود.

هر حرکتی فقط او را پایین‌تر می‌کشید.

ترس تمام وجودش را گرفته بود.

سرش را آرام چرخاند تا پشت سرش را نگاه کند.

اما چیزی دید که انتظارش را نداشت.

خرس هم آنجا بود.

او هم در میان گل‌ها گیر کرده بود.

چشمان پسرک و خرس دوباره به هم رسید.

این بار نه از فاصله‌ی یک شکارچی و شکار.

بلکه از فاصله‌ی دو موجود گرفتار.

پسرک در نگاه خرس چیزی جز ترس ندید شاید همان درماندگی‌ای که خودش احساس می‌کرد.

پسرک به گل‌هایی که دور پاهایش را گرفته بودند نگاه کرد.

وای نه... دیگه از این بدتر نمی‌شه.

نفسش سنگین شده بود.

فکر کنم همین‌جا داستان من تموم می‌شه.

لبخند تلخی زد.

خب... اینم داستان من بود. پسرکی که رفت دنبال یک برکه‌ی جادویی و آخرش توی یه باتلاق گیر کرد.

چند لحظه سکوت کرد.

جالبه... من یه زمانی آرزو می‌کردم کاش نبودم.

نگاهش را پایین انداخت.

و حالا... دارم به همون چیزی که می‌خواستم نزدیک می‌شم.

اما ناگهان چیزی درونش مقاومت کرد.

سرش را بالا آورد.

نه... صبر کن.

درسته... من می‌خواستم نباشم. اما نه اینجوری.

دست‌هایش را محکم روی گل گذاشت و تلاش کرد خودش را بالا بکشد.

من این همه راه نیومدم که همین‌جا تموم بشه.

نگاهی به اطراف انداخت به جنگل، به مه، به خرسی که آن طرف‌تر گرفتار شده بود.

من برای پیدا کردن برکه اومدم.

نفس عمیقی کشید.

باید برسم.

پسرک چشمانش را بست.

دیگر به دنبال راه نجات نمی‌گشت.

فقط گوش می‌داد.

در میان همهمه‌ی آرام جنگل، صدایی دور به گوشش رسید.

صدایی آشنا و غریب.

مثل ناله‌ی آرام یک فلوت در دل مه.

نمی‌دانست واقعا کسی می‌نوازد یا جنگل دارد با او حرف می‌زند.

هر نت، آرام از میان درختان عبور می‌کرد و جایی عمیق در ذهنش می‌نشست.

ملودی‌ای غمگین و قدیمی؛ شبیه آهنگی که انگار سال‌ها پیش شنیده بود، اما هرگز به یاد نمی‌آورد کجا.

صدای فلوت تمام وجودش را پر کرد.

و برای لحظه‌ای کوتاه، دیگر باتلاق، جنگل و ترس را احساس نکرد.

فقط شنید.

انگار کسی در دوردست‌ها، هنوز او را صدا می‌زد.

کم‌کم حس کرد صدای فلوت نزدیک‌تر می‌شود.

دیگر آن صدای دور و محو نبود نت‌ها آرام‌آرام از میان درختان عبور می‌کردند و به او نزدیک می‌شدند.

ملودی‌ای ساده و عمیق شبیه فیلم های سرخ پوستی که در دل سرزمین‌های دور نواخته می‌شدند.

صدایی غمگین، اما آرامش‌بخش.

صدایی که انگار نه برای گوش‌هایش، بلکه برای چیزی عمیق‌تر در وجودش نواخته می‌شد.

پسرک هنوز چشمانش را بسته بود.

نمی‌دانست کسی در آن جنگل فلوت می‌زند یا این صدا از جایی درون خودش بلند شده است.

اما هرچه بود، ترس را برای چند لحظه از او دور کرد.

و برای اولین بار از وقتی وارد جنگل شده بود، احساس کرد شاید هنوز کسی یا چیزی منتظر رسیدن اوست.

صدای فلوت نزدیک‌تر شده بود.

نت‌ها آرام از میان درختان عبور می‌کردند و مه را کنار می‌زدند.

پسرک چشمانش را باز کرد.

چند ثانیه طول کشید تا چیزی را که می‌دید باور کند.

وای نه... مگه می‌شه؟

در میان مه و سایه‌ی درختان، دختری سرخ‌پوست ایستاده بود.

لباس‌های سنتی‌اش با رنگ‌های طبیعی جنگل هماهنگ بود رشته‌هایی از چرم و پارچه، نقوشی قدیمی و نشانه‌هایی که انگار داستان نسل‌های گذشته را در خود نگه داشته بودند.

نواری دور سرش بسته بود و پری کوچکی روی آن قرار داشت که با حرکت آرام باد تکان می‌خورد.

کمانش پشت سرش بسته شده بود و فلوتی در دست داشت همان فلوتی که چند لحظه قبل سکوت جنگل را شکسته بود.

دختر هیچ عجله‌ای نداشت.

فقط ایستاده بود و به پسرک نگاه می‌کرد.

نگاهی آرام، اما عمیق انگار او را نه برای اولین بار، بلکه بعد از سال‌ها می‌دید.

پسرک نمی‌دانست این اتفاق واقعی است یا یکی دیگر از رازهای عجیب این جنگل.

اما برای اولین بار، احساس کرد شاید این جنگل فقط برای ترساندن او نیامده است.

پسرک: تو واقعی هستی؟

دخترک : به همان اندازه که تو واقعی هستی

پسرک : تو کی هستی؟

دخترک : من دخترک جنگل اومدم تورو بکشم بیرون

 دخترک با تبرش یک شاخه  از درخت کند و انداخت

 پسرک دستش رو از توی گل ها کشید بیرون و شاخه را گرفت

 دخترک با قدرتی باورنکردنی پسرک رو کشید بیرون پسرک با همان بدن گلی

باورم نمیشه الان من توهم زدم؟

 الان ... من تو جنگل هستم یا جنگل و تو در ذهن من هستین

ذهن من جنگل و احاطه کرده یا جنگل منو در خودش جای داده

دخترک: خودت چی فکر میکنی

پسرک: نمیدونم

دخترک: به زمین دست بزن

حسش میکنی

پسرک : اره

دخترک : پس تو توی جنگلی

حالا چشمانت رو ببند 

منو و جنگل رو هنوز میبینی 

پسرک : آره

دخترک: پس جنگل تو ذهنته

پسرک: یعنی چی

دخترک: شاید همه چیز یکیه 

تو و جنگل در هم تنیده چه خواب باشی چه بیدار

نه تو در جنگلی نه جنگل در تو 

مرزی وجود نداره پسرک... فقط ما خیال می‌کنیم جدا هستیم.

پسرک :

یعنی چی یعنی همه این درخت ها یکی هستن ؟ پس حس بودن چی میشه ؟ چرا این حس یکی نیست؟

دخترک:

نکته همینه

همه یکین ولی جدا از هم

این درخت و اون درخت یکین ولی روحشون از هم جداس

برای همینه گاهی احساس تنهایی میکنیم

و چون یکی هستیم دوست داریم خودمون رو بشناسیم و تنها نبودن رو تجربه کنیم

شاید این جنگل تنها محل تجربه تنها نبودنه

هر درخت برای خودش مثل یه کهکشانه با کلی خدم و حشم و دور افتاده از دنیای کناریش

دنیا های جدا از هم ولی یکی

مثل نت های آهنگ این فلوت

دخترک یک نت از فلوتش زد سکوت کرد و نتی دیگر زد

ببین این دو نت از هم جدان

ولی اگر هیچ نتی خودش رو جدا ندونه موسیقی به دنیا میاد

جدا از هم و باهم

پسرک :

یعنی این درخت ها ، حتی خودمون ، نت های یه آهنگیم

دخترک لبخندی زد

شاید

شاید همه ما از یک سکوت به دنیا اومدیم

 دخترک لحظه‌ای به مسیر باریکی نگاه کرد که از میان علف‌ها به سمت برکه می‌رفت. فلوت رو بالا آورد و شروع به نواختن کرد و آرام چند قدم به عقب رفت و محو شد

اما پسرک همچنان حضورش رو لمس میکرد صدای فلوتش در جنگل پیچیده بود و همراه پسرک بود

پسرک نگاهی به باتلاق انداخت خرس مهربون دیگه وجود نداشت و توی باتلاق دفن شده بود.

پسرک دلش برای خرس سوخت ولی کاری نمیشد کرد 

به راحش ادامه داد..

شب شده بود ...

درخت‌ها آرام‌آرام از هم فاصله می‌گرفتند و مهی که تمام مسیر همراهش بود، کم‌رنگ‌تر می‌شد.

صدای فلوت هنوز شنیده می‌شد آرام، اما واضح‌تر از قبل.

هر قدمی که برمی‌داشت، حس می‌کرد به چیزی نزدیک می‌شود که مدت‌ها دنبالش بوده.

نمی‌دانست پشت آخرین درخت چه چیزی انتظارش را می‌کشد.

اما برای اولین بار، دیگر از ناشناخته‌ها نمی‌ترسید.

پسرک می‌دانست باید ادامه بدهد.

چون جایی در آن سوی جنگل، چیزی منتظر او بود.

برکه ای که انعکاس نداشت در یک دشت بزرگ پشت درختان که کل دشت رو نور ماه و ستاره ها روشن کرده بود

بوی عطر گل های رز دور برکه هوا رو لبریز کرده بود

اره رسیدم...

پسرک باشوق رفت کنار برکه

نگاهی انداخت

اینقدر اب زلالی داشت که کف برکه معلوم بود

نور ماه همه جا رو روشن کرده بود

اما هیچ انعکاسی توی برکه نبود

نه خبری از ماه بود نه عکس خودش

فقط سکوت حتی صدای فلوت هم قطع شده بود و فقط صدای شلپ شلپ موج کوچکی که نسیم باد تو کنار برکه ایجاد کرده بود و به صورت پسرک می وزید

پسرک کفشش رو دراورد آرام پایش رو داخل برکه گذاشت

لحظه برخورد سلول های گرم انگشت پای پسرک و مولوکول های سرد آب

لحظه برخورد گرما و سرما در یک نقطه، تلاقی یه چیزی شبیه بیگ بنگ

انگار که روح پسرک شروع به انبساط کرد

و درون او، جهانی آغاز شد.

انگار نقطه‌ای بی‌نهایت کوچک، سال‌ها در اعماق وجودش منتظر همین لمس مانده بود.

نه انفجاری رخ داد، نه نوری آسمان را شکافت.

فقط مرزهای ذهنش آرام‌آرام از هم فاصله گرفتند.

روحش شروع به انبساط کرد، مثل جهانی که تازه فهمیده باشد می‌تواند بی‌انتها باشد

پسرک ارام وارد برکه شد و روی آب دراز کشید به آسمان نگاه کرد

انگار ستاره ها برایش دست تکان میدادن

چشمانش رو بست و ذهنش

ذهنی که لبریز شده بود

کلماتی که همه با ذهن پسرک یکی بودن داشتن یکی یکی از ذهنش بیرون میریختن و وارد برکه میشدن

کلمات درخشان

عین ستاره ها

یک نقطه کوچک و درخشان

توی برکه انگار که در سیاه چاله هستن

کش میامدن و انگار معنا میشدن

و از اون سمت سیاه چاله وارد دنیای جدیدشان میشدن

هرکدام تنها روی جهانشان فرود میآمدند

دنیایی که نه پسرک خبر داشت کجاس و نه کلمات خبر داشتند پسرکی هست

فقط خلق میشدن و به دنیا میآمدن

پسرک در اوج ارامش محض ذهنش داشت مینواخت زیبا ترین موسیقی دنیا

و ذهن آبستنش خالی شد

ذهن آبستنِ پسرک، آخرین کلمه را هم به دنیا آورد.

حالا دیگر چیزی درونش نبود، جز سکوتی روشن.

همان سکوتی که همه‌چیز از آن آغاز شده بود

پسرک بلاخره تونست

کلمات نجات یافتند قبل از اینکه به نیستی بپیوندند

پسرک آرام چشمانش را باز کرد.

سیگار برگ، میان انگشتانش، تا آخرین ذره سوخته بود.

رشته‌ای باریک از دود هنوز آرام به هوا می‌رفت.

دستش را جلو برد و ته‌ سیگار را در زیرسیگاری خاموش کرد.

تیک...

تاک...

تیک...

تاک...

ساعت دیواری، همان‌جا بود.

اتاق، همان اتاق بود.

انگار هیچ‌وقت از جایش تکان نخورده بود.

چند ساعت قبل، شاید می‌خواست همه‌چیز همین‌جا تمام شود.

شاید فکر می‌کرد اگر دیگر نباشد، سکوت آرام تر خواهد بود.

اما حالا...

حالا می‌دانست سکوت، پایان نیست.

گاهی فقط جایی است که کلمه‌های تازه از آن متولد می‌شوند.

صدای فلوت هنوز فضا رو پر کرده بود

اری صدای دلنشین فلوت دخترک هنوز از جنگلی که در عمق وجود پسرک بود به گوش می‌رسید صدایی که برای همیشه همراه او بود.